Author name: apear

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 U-Scopus Accelerator: โมเดลการยกระดับผลงานวิจัยนักศึกษาปริญญาตรีสู่มาตรฐานสากลอย่างต่อเนื่อง ผู้จัดทำโครงการ​ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ กัญจนพร โตชัยกุล คณะรังสีเทคนิค 1. บริบทและความสำคัญ                สภาพปัญหาและความท้าทาย: ในอดีต ผลงานวิจัยของนักศึกษาระดับปริญญาตรีมักถูกมองว่าเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเรียนรายวิชาสัมมนาหรือเพื่อให้จบการศึกษาเท่านั้น ผลงานส่วนใหญ่จึงหยุดอยู่เพียง “เล่มรายงาน” ที่จัดเก็บไว้ภายในคณะ ซึ่งไม่สามารถนำมานับผลงานเชิงวิชาการหรือค่าถ่วงน้ำหนักได้ ส่งผลให้เกิดความท้าทายใน 4 มิติหลัก ดังนี้: มิติด้านคุณภาพมาตรฐาน: งานวิจัยนักศึกษายังขาดการเจียระไนให้ถึงระดับสากล ทำให้เสียโอกาสในการแสดงศักยภาพบนเวทีโลก มิติด้านภาระงานอาจารย์: อาจารย์ที่ปรึกษามีภาระงานสอน งานบริหาร และงานบริการวิชาการที่หนาแน่น ทำให้มีข้อจำกัดด้านเวลาในการสร้างสรรค์งานวิจัยใหม่ๆ หรือการเขียนบทความวิจัย (Manuscript) จากศูนย์ด้วยตนเองทั้งหมด มิติด้านตัวชี้วัดยุทธศาสตร์: การที่ผลงานไม่ได้รับการตีพิมพ์ในฐานข้อมูล Scopus ทำให้ค่าถ่วงน้ำหนักผลงานวิชาการของคณะ (และมหาวิทยาลัยตาม KR2.5.1/1) ไม่เพิ่มขึ้น ทั้งๆที่ผลงานวิจัยบางเรื่องสามารถไปได้ไกลกว่าภายในชั้นเรียน มิติด้านสร้างแรงจูงใจ: นักศึกษาขาดความเชื่อมั่นและขาดต้นแบบว่าผลงานจากระดับชั้นเรียนสามารถก้าวไปไกลถึงระดับ Scopus Q1-Q3 ได้                เหตุผลในการริเริ่มแนวปฏิบัติ: จากการวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าว อาจารย์จึงเล็งเห็นโอกาสในการสร้าง “กลไกการทำงานร่วมกัน” โดยใช้แนวปฏิบัติ “U-Scopus Accelerator” เพื่อเปลี่ยนบทบาทจากอาจารย์ที่ปรึกษาแบบเดิม มาเป็น “นักวิจัยพี่เลี้ยง” ซึ่งวิธีนี้ช่วยแก้ปัญหาแบบบูรณาการ คือ: นักศึกษา: ได้รับการพัฒนาศักยภาพสูงสุดและมีผลงานระดับสากลติดตัวก่อนหรือหลังจบการศึกษา อาจารย์: สามารถต่อยอดข้อมูลจากงานวิจัยนักศึกษาที่ตนเองมีส่วนร่วมมาวิเคราะห์เชิงลึกและตีพิมพ์ได้ ซึ่งช่วยลดภาระการเริ่มต้นงานวิจัยใหม่ทั้งหมด และเป็นการบริหารจัดการเวลาที่มีจำกัดให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด คณะและมหาวิทยาลัย: ได้รับผลงานคุณภาพสูงระดับ Scopus ที่มีค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1.0 อย่างต่อเนื่อง แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) เพื่อตอบสนองยุทธศาสตร์มหาวิทยาลัย: ยกระดับการเผยแพร่ผลงานวิจัย งานสร้างสรรค์ และนวัตกรรมสู่มาตรฐานสากลตามยุทธศาสตร์ 02.5 เผยแพร่ผลงานด้านวิจัย งานสร้างสรรค์นวัตกรรม ให้เป็นที่ยอมรับในระดับชาติ และ นานาชาติ (KR2.5.1/1 ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการ) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและมูลค่าผลงานทางวิชาการ: มุ่งเน้นการผลิตบทความวิจัยระดับสูงในฐานข้อมูล Scopus (Q1-Q3) ซึ่งมีค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1.0 เพื่อส่งเสริมตัวชี้วัดด้านการประกันคุณภาพการศึกษา (KPI) ของทั้งคณาจารย์ คณะ และมหาวิทยาลัยให้มีคะแนนในระดับสูงสุด เพื่อสร้างระบบนิเวศวิจัยที่ยั่งยืน: สร้างทัศนคติที่ดีต่อการทำงานวิจัย สร้างกลไกการทำงานที่ต่อเนื่อง (2021-2025) เพื่อบ่มเพาะนักศึกษาปริญญาตรีสู่การเป็นนักวิจัยรุ่นเยาว์ที่มีศักยภาพสูง จนเกิดเป็น “วัฒนธรรมวิจัย” ภายในองค์กร ที่สามารถผลิตผลงานคุณภาพได้อย่างสม่ำเสมอเป็นประจำทุกปี ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด         ผศ.กัญจนพร โตชัยกุล    สังกัด คณะรังสีเทคนิค                        รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้ เทคนิคการ Coaching และ Mentoring เชิงรุก: ความรู้ในการคัดเลือกนักศึกษาที่มีศักยภาพและแรงจูงใจ เพื่อให้นักศึกษาทุ่มเทจนงานถึงระดับตีพิมพ์ได้ ทักษะการวิเคราะห์และเลือกวารสารในฐานข้อมูล Scopus (Q1-Q3) ที่สอดคล้องกับเนื้อหางานวิจัยของนักศึกษา เพื่อเพิ่มโอกาสในการได้รับการตอบรับ การบริหารจัดการโครงการวิจัยที่มีระยะเวลาจำกัด (ตามปีการศึกษา) ให้สามารถบรรลุผลลัพธ์คุณภาพสูง (Scopus Q3-Q1 Tier 1) ภายในกำหนดเวลา 2. การวางแผน ตัวชี้วัดหลัก (ระบุได้เพียง 1 ตัวชี้วัด ซึ่งมีเกณฑ์ที่สามารถเทียบเคียงหรือแปลผลได้) ยุทธศาสตร์ที่ 2 สร้างนวัตกรรมงานวิจัย โปรดระบุ KR 02.5 เผยแพร่ผลงานด้านวิจัย งานสร้างสรรค์นวัตกรรม ให้เป็นที่ยอมรับในระดับชาติ และ นานาชาติ (KR2.5.1/1 ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการ) รายละเอียดตัวชี้วัด                ตัวชี้วัดที่ 1  จำนวนบทความ Scopus ต่อปี มีเป้าหมายอย่างน้อย 1 เรื่อง/ปี                ตัวชี้วัดที่ 2 ระดับคุณภาพผลงาน มีเป้าหมายในระดับ Scopus Q3 ขึ้นไป (ค่าถ่วงน้ำหนักงานวิจัยเท่ากับ 1.0 ต่อผลงาน) ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) ขั้นตอนการดำเนินงาน               Phase 1: การวางแผนและคัดเลือกนักศึกษา โดยใช้วิธี Early Scouting: คัดเลือกนักศึกษาที่มีศักยภาพและแรงจูงใจตั้งแต่อยู่ชั้นปีที่ 2-3 เพื่อขยายระยะเวลาการทำงานวิจัยให้ยาวนานขึ้น ทลายข้อจำกัดด้านเวลาหากรอเริ่มในชั้นปีที่ 4               Trend Analysis: อาจารย์ที่ปรึกษาร่วมกับนักศึกษาวิเคราะห์แนวโน้มงานวิจัยระดับโลก (Global Trends) เพื่อกำหนดหัวข้อที่ “สด ใหม่” และอยู่ในความสนใจของวารสารระดับ Q1-Q3 พร้อมจัดทำ Research Road Map ล่วงหน้า               Phase 2: ระบบพี่เลี้ยง โดยใช้วิธี Data Validation & Enhancement: มีกระบวนการตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลอย่างเคร่งครัด โดยอาจารย์ที่ปรึกษาช่วยสนับสนุนการเก็บข้อมูลและการวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติม (Re-analysis) รวมถึงการทดลองเสริมเพิ่มเติม เพื่อยกระดับความน่าเชื่อถือของผลงานให้สูงกว่ามาตรฐานงานวิจัยในชั้นเรียนทั่วไป               Quality Mentoring: ดำเนินการวิจัยต่อเนื่องตลอดช่วงชั้นปีที่ 2-4 โดยมีอาจารย์เป็น Coach กำกับดูแลทุกขั้นตอนเพื่อลดโอกาสการถูกปฏิเสธ (Rejection) จากวารสารสากล               Phase 3: การกลั่นกรองและคัดเลือกวารสารเป้าหมาย โดยใช้วิธี Strategic Submission: วิเคราะห์และเลือกวารสารที่เหมาะสมกับเนื้อหา โดยเน้นกลุ่ม Scopus Q1 – Q3 เพื่อให้มั่นใจว่าจะได้รับค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1 ตามเป้าหมายยุทธศาสตร์               Phase 4: การรักษามาตรฐานและความต่อเนื่อง โดยใช้วิธี Senior-to-Junior Mentorship: การถ่ายทอดประสบการณ์จากรุ่นพี่สู่รุ่นน้องเพื่อสร้างแรงบันดาลใจและรักษาความต่อเนื่องของการผลิตผลงาน เมื่อนักศึกษารุ่นน้องเห็นว่ารุ่นพี่ทำได้ จึงมีความเชื่อมั่นและแรงบันดาลใจที่อยากดำเนินรอยตามมากขึ้น               Monitoring & Evaluation: อาจารย์ที่ปรึกษาทำหน้าที่บันทึกสถิติและสถานะการตีพิมพ์อย่างเป็นระบบตลอด 4 ปี (2021-2025) เพื่อประเมินผลสัมฤทธิ์และนำมาปรับปรุงกระบวนการบ่มเพาะในปีถัดไป ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) ทรัพยากรบุคคล: ระบบอาจารย์พี่เลี้ยง: อาจารย์ที่ปรึกษาที่มีเชี่ยวชาญในสาขานั้นๆ และมีประสบการณ์การตีพิมพ์ระดับนานาชาติ งบประมาณและการสนับสนุน: การขอทุนสนับสนุนงานวิจัยของอาจารย์ที่ปรึกษาทั้งทุนภายในและภายนอก และเลือกวารสารที่ไม่ใช่ Open Access เพื่อลดงบประมาณค่าธรรมเนียมการตีพิมพ์ เครื่องมือและโครงสร้างพื้นฐาน: มีโปรแกรมสนับสนุนการวิจัย: เช่น โปรแกรมวิเคราะห์สถิติขั้นสูง, โปรแกรมจัดการบรรณานุกรม (EndNote/Mendeley), หรือโปรแกรมตรวจสอบการคัดลอกผลงาน (Turnitin) พร้อมทั้งระบบห้องปฏิบัติการเฉพาะทางที่มีพื้นที่และอุปกรณ์เครื่องมือที่เอื้อต่อการทำวิจัยทางรังสีเทคนิค โดยใช้เครื่องมือและพื้นที่จากคณะรังสีเทคนิค มหาวิทยาลัยรังสิตเป็นหลัก ประกอบกับความร่วมมือจากคณะอื่นภายในมหาวิทยาลัยและภายนอกมหาวิทยาลัย รวมถึงโรงพยาบาลต่างๆ 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอน Phase 1: การวางแผนและคัดเลือกนักศึกษา เลือกนักศึกษาในแต่ละรุ่นประมาณ 3-4 กลุ่มเข้ามาในการดูแลของอาจารย์ที่ปรึกษาที่มีประสบการณ์ด้านการวิจัย ซึ่งจากทั้งหมด 3-4 กลุ่มจะมีนักศึกษาอย่างน้อย 1 กลุ่มที่สามารถดำเนินการได้ตามกระบวนการที่วางแผนไว้แล้วสามารถนำผลงานระดับปริญญาตรีสู่การตีพิมพ์ในวารสารระดับสากลได้ อย่างน้อย 1 เรื่องต่อปีPhase 2: ระบบพี่เลี้ยง อาจารย์ที่ปรึกษาที่มีประสบการณ์ด้านการวิจัยจะคอยดูแลตลอดขั้นตอนตั้งแต่การเลือกหัวข้องานวิจัย การเก็บข้อมูลและการวิเคราะห์ข้อมูลอย่างละเอียด พร้อมทั้งให้คำแนะนำในการเก็บข้อมูลเพิ่มเติมอื่นๆที่อาจจะเกี่ยวข้องหรือข้อมลที่ peer-review  ต้องการเพิ่มเติม เพื่อยกระดับความน่าเชื่อถือของผลงานให้สูงกว่ามาตรฐานงานวิจัยในชั้นเรียนทั่วไปและลดโอกาสการถูกปฏิเสธจากวารสารสากลPhase 3: การกลั่นกรองและคัดเลือกวารสารเป้าหมาย โดยอาจารย์ที่ปรึกษาที่มีประสบการณ์ด้านการวิจัยจะเลือกวารสารที่เหมาะสมกับเนื้อหาโดยเน้นให้สามารถตีพิมพ์ได้จริง แม้บางผลงานจะไม่สามารถเข้าถึงการตีพิมพ์ในระดับ Q1-Q2 ได้ก็จะสนับสนุนให้ตีพิมพ์ใน Q3 แทน ซึ่งในความเป็นจริงนั้นการได้ตีพิมพ์และมีชื่อในวารสารระดับสากล แม้จะไม่ได้อยู่ใน quartile ที่สูงมากนักแต่หากอยู่ในฐาน Scopus ก็จะได้ค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1 เช่นเดียวกัน อีกทั้งยังสร้างความภาคภูมิใจให้แก่นักศึกษาและผู้ปกครองได้ อีกทั้งยังเป็นการสร้างขวัญกำลังใจ การมีทัศนคติต่องานวิจัยในแง่ดี เพื่อให้นักศึกษาที่จบไปแล้วไม่กลัวการทำวิจัยต่อไปในอนาคต ไม่มองว่าการทำวิจัยเป็นเรื่องยากหรือน่ากลัวPhase 4: การรักษามาตรฐานและความต่อเนื่อง เมื่อสามารถดำเนินการได้จนเป็นที่ประจักษ์ชัดเจนจึงส่งผลให้รุ่นพี่กล้าที่จะส่งต่อหรือพูดคุยกับรุ่นน้อง หรือรุ่นน้องอาจจะเห็นจากการประชาสัมพันธ์ในเพจคณะ ทำให้เกิดการถ่ายทอดประสบการณ์จากรุ่นพี่สู่รุ่นน้องเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ ทำให้ในทุกรุ่นมีนักศึกษาที่สนใจในการเริ่มดำเนินการทำวิจัยในชั้นปีต้นๆมากขึ้น จึงทำให้รักษาความต่อเนื่องของการผลิตผลงานได้ จนส่งผลให้การดำเนินการตลอด 4 ปีที่ผ่านมาได้งานวิจัยตีพิมพ์ในระดับสากลรวมกันมากถึง 8 เรื่อง ดังแสดงในตาราง ปีการศึกษา/ค.ศ. จำนวนผลงาน (นักศึกษา ป.ตรี) ฐานข้อมูล / Quartile ค่าถ่วงน้ำหนัก (ต่อผลงาน) 2021 (ปีเริ่มระบบ) 2 Scopus Q3 1.0 2022 (พัฒนาระบบ) 1 Scopus Q3 1.0 2023 (ขยายผล) 3 Scopus Q2-Q3 1.0 2024-2025 (ปัจจุบัน) 2 Scopus Q1-Q1 (Tier 1) 1.0 ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข ความกังวลและความกลัวต่อการทำวิจัย (Research Anxiety): ในช่วงแรกที่เริ่มกระบวนการนี้นั้นนักศึกษามองว่าการตีพิมพ์ Scopus เป็นเรื่องยากเกินความสามารถและมีความกดดันสูง อาจารย์ที่ปรึกษาจึงต้องใช้วิธีการย่อยขั้นตอนการทำงานให้เล็กลง เข้าร่วม ไม่ทอดทิ้ง เพื่อให้นักศึกษามีกำลังใจและดำเนินการต่อไปตลอดการศึกษา และใช้วิธีสร้างความภาคภูมิใจร่วมกัน เพื่อให้นักศึกษารู้สึกว่าความสำเร็จเข้าถึงได้จริง ความผันแปรของคุณภาพงานวิจัยในแต่ละกลุ่ม: งานวิจัยของนักศึกษาบางกลุ่มอาจมีความสมบูรณ์ไม่เพียงพอต่อการส่งตีพิมพ์ใน Quartile ระดับบน (Q1-Q2) จึงมีการแก้ไขให้ปรับกลยุทธ์การส่งวารสารให้สอดคล้องกับคุณภาพงานจริง โดยเน้นกลุ่ม Q3 เพื่อรักษาสิทธิ์การได้รับค่าถ่วงน้ำหนัก 1.0 ซึ่งเป็นการการันตีความสำเร็จของผลลัพธ์ในภาพรวม นึกศึกษายังคงได้ร่วมมีชื่อในการตีพิมพ์ระดับนานาชาติ กระบวนการ Peer-Review ที่เข้มงวด: วารสารสากลมีการตั้งคำถามที่ลึกซึ้งเกินกว่าแผนการวิจัยเริ่มต้นที่นักศึกษาทำไว้ อาจารย์ที่ปรึกษาจะใช้เก็บข้อมูลสำรองหรือวิเคราะห์เพิ่มเติม การบริหารเวลาและภาระงาน: การทำวิจัยเพื่อตีพิมพ์ควบคู่ไปกับการเรียนตามหลักสูตรปกติ สร้างภาระงานหนักให้นักศึกษาและอาจารย์ จึงได้ดำเนินการตั้งแต่ปี 2-3 และการบริหารจัดการกลุ่มนักศึกษาแบบเป็นรุ่นช่วยให้สามารถกระจายภาระงานและติดตามความคืบหน้าได้เป็นระบบมากขึ้น 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล                Achievement Metric: วัดความสำเร็จจากการตีพิมพ์ในฐานข้อมูล Scopus Q1-Q3 ที่ต้องได้ค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1.0 เพื่อตอบโจทย์ยุทธศาสตร์               Affordability Metric (Workload): วัดประสิทธิภาพการบริหารภาระงานของอาจารย์ โดยเปรียบเทียบสัดส่วนระหว่าง “เวลาที่ใช้” กับ “ผลงานวิจัยที่เกิดขึ้น” (เป้าหมายคือลดขั้นตอนการเริ่มต้นงานวิจัยใหม่จากศูนย์)               Adherence Metric: วัดความต่อเนื่องของการดำเนินงานตลอด 4 ปี โดยตรวจสอบจำนวนผลงานที่เกิดขึ้นในทุกปีการศึกษา ไม่ให้เกิดช่องว่างของผลผลิตทางวิชาการ   ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น                การบรรลุเป้าหมายยุทธศาสตร์: ตลอด 4 ปี (2021-2025) สามารถผลิตบทความวิจัยระดับสากลได้รวม 8 เรื่อง (เกินเป้าหมายที่ตั้งไว้ปีละ 1 เรื่อง) และทุกเรื่องได้รับค่าถ่วงน้ำหนัก 1.0               ประสิทธิภาพการทำงาน: อาจารย์ที่ปรึกษาสามารถสร้างผลงานวิจัยคุณภาพสูงได้โดยใช้กระบวนการ Mentorship ร่วมกับนักศึกษา ซึ่งช่วยลดภาระงานในการบุกเบิกงานวิจัยใหม่ และเป็นการใช้ทรัพยากรบุคคล (นักศึกษา) มาสนับสนุนงานวิจัยของคณะได้อย่างเต็มศักยภาพ               ความยั่งยืนของระบบ: นักศึกษามี “Research Mindset” ที่ดี มีความภาคภูมิใจในผลงานระดับสากล และส่งต่อแนะนำความภาคภูมิใจนี้สู่รุ่นน้อง เกิดเป็น “Research Pipeline” ที่เสถียร โดยมีนักศึกษารุ่นน้องสนใจเข้าร่วมโปรแกรมตั้งแต่ปี 2-3 เพิ่มขึ้นในทุกปี ส่งผลให้คณะมีผลงานตีพิมพ์ต่อเนื่องโดยไม่ต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ทุกปีการศึกษา  การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ ตัวชี้วัดความสำเร็จ เป้าหมาย ผลการดำเนินงานจริง จำนวนบทความ Scopus ต่อปี อย่างน้อย 1 เรื่อง/ปี บรรลุเฉลี่ย 2 เรื่อง/ปี (ดำเนินการต่อเนื่อง 4 ปีรวม 8 เรื่อง) ระดับคุณภาพผลงาน Scopus Q3 ขึ้นไป บรรลุ Q1 tier1 – Q3 ค่าถ่วงน้ำหนักงานวิจัยเท่ากับ 1.0 (ทุกผลงาน)  ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ                Proactive Mentorship: การเปลี่ยนบทบาทอาจารย์จากเพียงผู้ตรวจเป็น “เพื่อนร่วมวิจัย” ที่สนับสนุนนักศึกษาตั้งแต่การวางแผนต้นทาง การเก็บข้อมูลและการวิเคราะห์ข้อมูล               Proactive Workflow: การเริ่มงานตั้งแต่ชั้นปีที่ 2-3 แทนการเริ่มทำในชั้นปีที่ 4 ทำให้มีเวลาเพียงพอสำหรับการ Re-analysis และการแก้ไขบทความตามคำแนะนำของ Peer Review               Strategic Journal Matching: ความสามารถในการวิเคราะห์และเลือกวารสารระดับนานาชาติที่ “ตีพิมพ์ได้จริง” และให้ค่าถ่วงน้ำหนักเท่ากับ 1.0 ทำให้ลดความล้มเหลวและสร้างขวัญกำลังใจให้นักศึกษา               Win-Win Collaboration: โมเดลการทำงานที่เอื้อประโยชน์ทั้งอาจารย์ (ได้งานวิจัยโดยลดภาระงานในการทำวิจัยตั้งแต่ศูนย์) และนักศึกษา (ได้ผลงานระดับสากลโลกเป็นโปรไฟล์)               Institutional Synergy: การประชาสัมพันธ์ความสำเร็จภายในคณะจนเกิดเป็นวัฒนธรรมองค์กรที่รุ่นพี่ส่งต่อแรงบันดาลใจให้รุ่นน้อง 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี                จากการดำเนินงานต่อเนื่อง 4 ปี คณะได้ถอดบทเรียนเพื่อการพัฒนาในอนาคต ดังนี้:                   การเพิ่มทักษะด้าน AI-Assisted Research: บูรณาการเครื่องมือ AI ที่มหาวิทยาลัยรองรับมาใช้ในขั้นตอนการวิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นและการตรวจสอบไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ เพื่อลดภาระงานของอาจารย์และเพิ่มความรวดเร็วในการจัดทำต้นฉบับ (Manuscript) ให้ได้มาตรฐานสากล                   สร้างคลังความรู้: รวบรวมรายชื่อวารสาร (Journal List) ในระดับ Scopus Q1-Q3 ที่เหมาะสมกับงานวิจัยของนักศึกษา เพื่อเป็นทางลัดให้กับนักวิจัยรุ่นใหม่ในรุ่นต่อๆ ไป แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน                การถอดบทเรียนกระบวนการออกมาในรูปแบบคู่มือหรือสื่อออนไลน์ เพื่อให้อาจารย์ท่านอื่นภายในคณะหรือคณะอื่นๆ สามารถนำไปปรับใช้ได้ตามบริบทของตนเอง เพื่อเปลี่ยนค่านิยมจากการทำวิจัยเพื่อจบการศึกษา มาเป็นการทำวิจัยเพื่อสร้างมูลค่าทางวิชาการร่วมกันระหว่างอาจารย์และนักศึกษาอย่างยั่งยืน               การผลักดันสู่การเป็นวิชาบูรณาการ: เสนอให้ปรับปรุงหลักสูตรโดยนำกระบวนการ “Research Mentorship” เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวิชาสัมมนาอย่างเป็นระบบ เพื่อให้เกิดการผลิตผลงานคุณภาพสูงเป็นวงกว้างแทนการทำเพียงกลุ่มเฉพาะ 6. ข้อมูลประกอบ เอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องอยู่ใน Link https://drive.google.com/drive/folders/1qEHbYg0PxK3qKbSdFQcW5QbWLTHkblWT?usp=drive_link ลิ้งค์ google drive แสดงเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้อง รูปภาพหน้าปกงานวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์ในฐานข้อมูล scopus ตลอด 4 ปี ทั้งหมด 8 เรื่อง ไฟล์ manuscript ฉบับเต็มทั้งหมด 8 เรื่อง

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 The Research Overdrive: ปลดล็อกขีดจำกัดงานวิจัย ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ.ดร.ญาณวุฒิ สุพิชญางกูร วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ 1. บริบทและความสำคัญ ก่อนที่จะมีแนวปฏิบัตินี้ มีสภาพปัญหา ความท้าทาย หรือโอกาสในการพัฒนาอะไรบ้าง เหตุใดจึงต้องมีการริเริ่มแนวปฏิบัตินี้ขึ้นมา สภาพปัญหา: ปริมาณผลงานวิชาการในระดับชาติและนานาชาติยังมีจำนวนน้อย, ความล่าช้าในการเผยแพร่นวัตกรรม, การขาดเครือข่ายความร่วมมือระดับนานาชาติ ความท้าทาย: การแข่งขันในระดับโลกสูง, ข้อจำกัดด้านงบประมาณสนับสนุนการตีพิมพ์/การนำเสนอ เหตุผล: เพื่อเพิ่มอันดับมหาวิทยาลัย (Ranking) และสร้างอิทธิพลทางวิชาการ (Academic Impact) ให้กับวิทยาลัย แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) เพิ่มอัตราการตีพิมพ์ในวารสารระดับชาติและนานาชาติโดยมีร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ☑ ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge)☑ เจ้าของความรู้/สังกัด  วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้ หลักการจัดการเชิงกลยุทธ์ (Strategic Management) การใช้ระบบฐานข้อมูลเพื่อวิเคราะห์แนวโน้มงานวิจัย 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงาน ตัวชี้วัดหลัก (ระบุได้เพียง 1 ตัวชี้วัด ซึ่งมีเกณฑ์ที่สามารถเทียบเคียงหรือแปลผลได้)      ยุทธศาสตร์ที่ 2 สร้างนวัตกรรมงานวิจัย O2.5 เผยแพร่ผลงานด้านวิจัย งานสร้างสรรค์ นวัตกรรม ให้เป็นที่ยอมรับในระดับชาติ และนานาชาติ KR2.5.1/1 ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการ รายละเอียดตัวชี้วัด จำนวนบทความในฐานข้อมูลระดับชาติ นานาชาติ คิดเป็นร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) ความพึงพอใจของนักวิจัย, จำนวนความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยต่างประเทศ, จำนวนโครงการวิจัยที่ได้รับทุนสนับสนุนจากภายนอก ขั้นตอนการดำเนินงาน Gap Analysis: วิเคราะห์ศักยภาพผลงานวิจัยรายบุคคล Mentoring System: สร้างระบบอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโส (Senior Mentor) Internal Review: กระบวนการตรวจทานเชิงลึกก่อนส่งตีพิมพ์ (Pre-submission review) Funding & Logistics: การสนับสนุนค่าธรรมเนียมและการประสานงานจัดแสดงนวัตกรรม ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) งบประมาณสนับสนุนค่าตีพิมพ์และค่าธรรมเนียมสิทธิบัตร แพลตฟอร์มบริหารจัดการงานวิจัยของวิทยาลัย ทีมสนับสนุนด้านภาษาและกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอนจัดทำฐานข้อมูลผลงานวิชาการประจำวิทยาลัยปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไขปัญหา: นักวิจัยไม่มีเวลาโฟกัสงานเขียนแนวทางแก้ไข: การจัดสรรเวลาสอน (Teaching Load Reduction) 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล จำนวนบทความในฐานข้อมูลระดับชาติ นานาชาติ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ บรรลุเป้าหมายตัวชี้วัดหลักโดยมีร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ การสนับสนุนจากผู้บริหาร, วัฒนธรรมการทำงานแบบทีมวิจัย (Research Group Culture) 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี พัฒนาการใช้ AI ช่วยในการตรวจทานไวยากรณ์และโครงสร้างบทความให้เป็นสากลมากขึ้น แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน การประกาศใช้เป็นแนวปฏิบัติมาตรฐาน (Standard Operating Procedure: SOP) ของวิทยาลัยเพื่อให้เกิดความต่อเนื่องไม่ว่าเปลี่ยนผู้บริหารหรือตัวบุคคล 6. ข้อมูลประกอบ เอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องอยู่ใน Linkhttps://docs.google.com/spreadsheets/d/1uvQ545RsOcHzzUksYDrc5dkqW-cchUR4/edit?usp=sharing&ouid=111672807563565541901&rtpof=true&sd=true  

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.3.1/1 การบูรณาการการเรียนร่วมกับการบริการวิชาการในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม ปีที่ 2 ผู้จัดทำโครงการ​ อ.สุพานิช อังศิริกุล , อ.สุมนา เกษมสวัสดิ์ และ ดร.อารีย์รัตน์ ส่งสกุลวัฒนา วิทยาลัยนวัตกรรมดิจิทัลเทคโนโลยี 1. บริบทและความสำคัญ                 ปัจจุบันเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์มีบทบาทสำคัญในทุกภาคส่วนของสังคม ไม่ว่าจะเป็นภาคธุรกิจ การศึกษา หรือการดำเนินชีวิตประจำวัน การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีส่งผลให้เกิดนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่สามารถช่วยแก้ปัญหาและเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานต่าง ๆ โครงการนี้มีเป้าหมายเพื่อให้นักศึกษาตระหนักถึงศักยภาพของตนเอง และเห็นความสำคัญของความรู้ที่ได้เรียนในสาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ โดยเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้นำองค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการสร้างสรรค์นวัตกรรมที่สามารถแก้ปัญหาหรือพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้คนในชุมชน การส่งเสริมให้นักศึกษาพัฒนานวัตกรรมที่มีประโยชน์และเป็นที่ต้องการของสังคม ไม่เพียงแต่ช่วยให้เกิดการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจให้นักศึกษาเกิดจิตสำนึกในการใช้ความรู้เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม แนวทางการดำเนินโครงการจะมุ่งเน้นให้เกิดการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ โดยให้นักศึกษาร่วมมือกับบริษัทในการวิเคราะห์ปัญหา ออกแบบ และพัฒนาโซลูชันที่เหมาะสม ซึ่งอาจอยู่ในรูปแบบของแอปพลิเคชัน ระบบสารสนเทศ หรือแพลตฟอร์มดิจิทัลต่าง ๆ นอกจากนี้ โครงการยังช่วยพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีม การคิดวิเคราะห์ และการแก้ปัญหา ซึ่งเป็นทักษะสำคัญในโลกยุคปัจจุบัน ผลที่คาดว่าจะได้รับ คือ การสร้างนวัตกรรมที่สามารถใช้งานได้จริง เสริมสร้างความร่วมมือระหว่างศิษย์เก่า สถาบันการศึกษาและสังคม และส่งเสริมให้นักศึกษาเป็นนักพัฒนาที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมและพร้อมที่จะเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศต่อไป แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) ในการดำเนินโครงการบริการวิชาการที่บูรณาการเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์ในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อชุมชน มีการนำองค์ความรู้หลายด้านมาใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการแก้ไขปัญหาและสร้างโซลูชันที่ตอบโจทย์ความต้องการของชุมชน โดยสามารถแบ่งออกเป็นประเด็นสำคัญดังนี้   องค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์ การพัฒนาแอปพลิเคชันและระบบสารสนเทศ (Software Development) การออกแบบฐานข้อมูลและการจัดการข้อมูล (Database Design & Management) การพัฒนาเว็บและโมบายแอปพลิเคชัน (Web & Mobile Development) การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analytics) องค์ความรู้ด้านการพัฒนานวัตกรรมและการแก้ปัญหา กระบวนการออกแบบเชิงนวัตกรรม (Design Thinking) การวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการของชุมชน (Community Needs Analysis) การสร้างโซลูชันที่ยั่งยืนและเหมาะสมกับผู้ใช้ (User-Centered Design) องค์ความรู้ด้านการจัดการและการทำงานร่วมกับชุมชน การบริหารโครงการ (Project Management) การทำงานร่วมกันเป็นทีมและการสื่อสาร (Teamwork & Communication) การจัดการความรู้ (Knowledge Sharing & Transfer) เพื่อให้ชุมชนสามารถนำโซลูชันไปใช้งานและต่อยอดได้ องค์ความรู้ด้านจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม การใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมและความปลอดภัย (Ethical & Secure Technology Use) การสร้างนวัตกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมและไม่ก่อให้เกิดผลกระทบเชิงลบ องค์ความรู้เหล่านี้ถูกรวบรวมและจัดการผ่านการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การทำงานเป็นทีม และการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างนักศึกษา อาจารย์ ศิษย์เก่า และบริษัท ซึ่งช่วยให้เกิดกระบวนการพัฒนานวัตกรรมที่สามารถนำไปใช้งานได้จริง ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้                 ออกแบบและพัฒนาระบบ HR ที่สามารถใช้งานได้จริง โดยออกแบบและพัฒนาตาม Requirement ของบริษัท โดยมีศิษย์เก่า พนักงานของบริษัท อาจารย์ร่วมให้คำแนะนำในการดำเนินงาน ประเภทของความรู้และที่มาของความรู้ ความรู้แบบชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) ความรู้จากคลังความรู้ของเว็บไซต์ระบบการจัดการความรู้  http://lc.rsu.ac.th/km/Knowledgebase และ https://rkms.rsu.ac.th/)      ระบุแนวปฏิบัติที่ดีที่นำมาใช้ การบูรณาการการเรียนร่วมกับการบริการวิชาการในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม            ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด      อ.สุพานิช อังศิริกุล, อ.สุมนา เกษมสวัสดิ์  และดร.อารีย์รัตน์ ส่งสกุลวัฒนา 2. การวางแผน ตัวชี้วัดหลัก (ระบุได้เพียง 1 ตัวชี้วัด ซึ่งมีเกณฑ์ที่สามารถเทียบเคียงหรือแปลผลได้) ยุทธศาสตร์ที่ 2 โปรดระบุ KR 2.3.1/1 การพัฒนานวัตกรรมสู่ชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน ขั้นตอนการดำเนินงาน – ประชุมระดมสมองในการสร้างความร่วมมือและกำหนดความเป็นไปได้ของโครงการและการกำหนดรายละเอียดโครงการ เริ่มต้นด้วยการประชุมร่วมกันระหว่างคณาจารย์ นักศึกษา และตัวแทนจากบริษัท ซึ่งเป็นศิษย์เก่าของสาขาวิชา เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาและความต้องการระบบ รวมถึงความเป็นไปได้ในการใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยแก้ไขปัญหา ในขั้นตอนนี้จะมีการกำหนดวัตถุประสงค์ของโครงการ ขอบเขตงาน ทรัพยากรที่จำเป็น และแผนการดำเนินงานเบื้องต้น – จัดกิจกรรมเตรียมความพร้อมให้กับนักศึกษาและเพิ่มทักษะเพื่อการพัฒนาระบบ เพื่อให้นักศึกษามีความพร้อมในการออกแบบและพัฒนาระบบงานแบบมืออาชีพ จึงมีการจัดอบรมหรือ Workshop ในหัวข้อที่เกี่ยวข้อง เช่น การพัฒนาแอปพลิเคชัน การออกแบบระบบ UX/UI การจัดการฐานข้อมูล และแนวทางการพัฒนานวัตกรรมที่ยั่งยืน นอกจากนี้ นักศึกษายังจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับการบริหารโครงการ – พัฒนาระบบงาน สร้างกิจกรรมสนับสนุนการบริหารเครือข่ายกิจกรรม และการติดต่อประสานงาน หลังจากประชุมร่วมกับบริษัทเพื่อรวบรวมข้อมูลและความต้องการ นักศึกษาจะเริ่มกระบวนการพัฒนาระบบ โดยออกแบบและสร้างต้นแบบ (Prototype) ของนวัตกรรมที่ตอบโจทย์ความต้องการของบริษัท พร้อมทั้งดำเนินการจัดการเครือข่ายกิจกรรมเพื่อให้เกิดความร่วมมือระหว่างภาคส่วนต่าง ๆ ภายในโครงการ ในขั้นตอนนี้ จะมีการประสานงานกับบริษัทอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มั่นใจว่าระบบที่พัฒนาตรงกับความต้องการ – ทดสอบและแก้ไขระบบ ก่อนส่งมอบระบบ จะมีการทดสอบการใช้งานจริงโดยให้บริษัทเข้ามาทดลองใช้ พร้อมเก็บข้อเสนอแนะเพื่อนำไปปรับปรุงแก้ไขให้เหมาะสมกับการใช้งานในสภาพแวดล้อมจริง การทดสอบนี้จะช่วยให้มั่นใจว่าระบบมีความเสถียร ใช้งานง่าย และสามารถตอบโจทย์ปัญหาของบริษัทได้อย่างแท้จริง – ส่งมอบระบบให้กับบริษัท หลังจากการปรับปรุงและทดสอบจนระบบมีความพร้อม จะมีการส่งมอบระบบให้กับบริษัทอย่างเป็นทางการ 3. การลงมือปฏิบัติ 1) การประชุมระดมสมองและกำหนดรายละเอียดโครงการ                 ได้มีการประชุมร่วมกันระหว่างคณาจารย์ นักศึกษา และตัวแทนบริษัทซึ่งเป็นศิษย์เก่า เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการขององค์กรอย่างเป็นระบบ พร้อมทั้งกำหนดวัตถุประสงค์ ขอบเขตงาน แผนการดำเนินงาน และทรัพยากรที่จำเป็น ส่งผลให้ทุกฝ่ายมีความเข้าใจร่วมกันและสามารถกำหนดทิศทางการพัฒนานวัตกรรมได้อย่างชัดเจน 2) การเตรียมความพร้อมและพัฒนาทักษะนักศึกษา                 ได้จัดกิจกรรมอบรมและเวิร์กช็อปที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาระบบสารสนเทศ การออกแบบ UX/UI การจัดการฐานข้อมูล และการบริหารโครงการ เพื่อเสริมสร้างทักษะเชิงวิชาชีพและเตรียมความพร้อมให้นักศึกษาสามารถทำงานร่วมกับสถานประกอบการได้จริง  3) การออกแบบและพัฒนาระบบต้นแบบ       นักศึกษาได้ดำเนินการวิเคราะห์ความต้องการเชิงลึก ออกแบบสถาปัตยกรรมระบบ และพัฒนาระบบต้นแบบที่ตอบโจทย์การใช้งานของบริษัท โดยมีการประสานงานและรับข้อเสนอแนะจากบริษัทอย่างต่อเนื่อง ทำให้ระบบที่พัฒนามีความสอดคล้องกับบริบทการใช้งานจริง 4) การทดสอบ ปรับปรุง และตรวจสอบคุณภาพระบบ                 มีการทดสอบระบบทั้งในระดับฟังก์ชันและการใช้งานจริง โดยเปิดโอกาสให้ผู้ใช้จากบริษัททดลองใช้งาน พร้อมเก็บข้อมูลข้อเสนอแนะเพื่อนำมาปรับปรุงแก้ไข ส่งผลให้ระบบมีความเสถียร ใช้งานง่าย และตอบสนองต่อความต้องการของผู้ใช้ได้ดียิ่งขึ้น 5) การส่งมอบระบบและถ่ายทอดองค์ความรู้                 ได้ดำเนินการส่งมอบระบบให้แก่บริษัทอย่างเป็นทางการ พร้อมจัดกิจกรรมแนะนำการใช้งานและถ่ายทอดองค์ความรู้ เพื่อให้หน่วยงานสามารถนำระบบไปใช้ประโยชน์และต่อยอดได้อย่างยั่งยืน   ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข 1) ความต้องการของผู้ใช้งานยังไม่ชัดเจนในระยะแรก ปัญหา: ความต้องการของบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงระหว่างดำเนินโครงการ แนวทางแก้ไข: ใช้กระบวนการประชุมติดตามงานเป็นระยะ และพัฒนาระบบแบบต้นแบบ (Prototype) เพื่อให้ผู้ใช้เห็นภาพและให้ข้อเสนอแนะได้รวดเร็ว 2) ความแตกต่างของทักษะนักศึกษาในทีมพัฒนา ปัญหา: นักศึกษามีระดับความรู้และประสบการณ์ไม่เท่ากัน ทำให้การทำงานบางช่วงล่าช้า แนวทางแก้ไข: จัดการแบ่งหน้าที่ตามความถนัด จัดกิจกรรมเสริมทักษะเพิ่มเติม และให้คณาจารย์ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงอย่างใกล้ชิด 3) ข้อจำกัดด้านเวลาในการพัฒนาระบบควบคู่กับการเรียน ปัญหา: นักศึกษาต้องบริหารเวลาเรียนและการพัฒนาระบบพร้อมกัน แนวทางแก้ไข: ใช้แนวคิดการบริหารโครงการแบบ Agile แบ่งงานเป็นช่วงสั้น ๆ และติดตามความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง 4) การทดสอบระบบในสภาพแวดล้อมจริงมีข้อจำกัด ปัญหา: การเข้าถึงข้อมูลจริงและผู้ใช้งานจริงมีข้อจำกัดในบางช่วงเวลา แนวทางแก้ไข: สร้างชุดข้อมูลจำลองสำหรับการทดสอบ และกำหนดช่วงเวลาทดลองใช้งานร่วมกับบริษัทอย่างเหมาะสม 5) ความเสถียรและความปลอดภัยของระบบก่อนใช้งานจริง ปัญหา: ต้องตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลและความปลอดภัยของระบบก่อนส่งมอบ แนวทางแก้ไข: ดำเนินการทดสอบหลายรอบ ตรวจสอบข้อผิดพลาด และปรับปรุงตามข้อเสนอแนะจนระบบมีความพร้อมใช้งาน 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล การประเมินผลการดำเนินโครงการใช้ทั้งวิธีเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ เพื่อให้สะท้อนผลลัพธ์ของการบูรณาการการเรียนการสอนกับการบริการวิชาการอย่างรอบด้าน โดยมีแนวทางดังนี้ การประเมินจากความสำเร็จของระบบที่พัฒนา โดยพิจารณาความสามารถของระบบในการตอบโจทย์ความต้องการของบริษัท ความถูกต้องของการทำงาน ความเสถียร และความพร้อมในการใช้งานจริง การประเมินทักษะและสมรรถนะของนักศึกษา ซึ่งประเมินจากความสามารถในการวิเคราะห์ปัญหา ออกแบบระบบ พัฒนานวัตกรรม การทำงานเป็นทีม การสื่อสาร และการบริหารโครงการ ซึ่งสะท้อนการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การประเมินความพึงพอใจของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยทำการรวบรวมความคิดเห็นจากบริษัท คณาจารย์ และนักศึกษา เพื่อประเมินคุณค่าและประโยชน์ของโครงการ รวมถึงความเหมาะสมของกระบวนการดำเนินงาน การประเมินความสอดคล้องกับตัวชี้วัดเชิงยุทธศาสตร์ โดยพิจารณาความเชื่อมโยงของผลลัพธ์กับการพัฒนานวัตกรรมสู่ชุมชน การทำงานร่วมกันระหว่างหน่วยงาน และการสร้างคุณค่าทางสังคมตามเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ของมหาวิทยาลัย ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จากการดำเนินโครงการ นักศึกษาค้นพบว่าความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์สามารถนำมาประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาสังคมได้อย่างเป็นรูปธรรม โดยมีข้อค้นพบสำคัญดังนี้ เทคโนโลยีต้องออกแบบให้เหมาะสมกับบริบทของผู้ใช้ การออกแบบระบบที่ดีไม่ใช่แค่มีฟังก์ชันครบถ้วน แต่ต้องใช้งานง่ายและตรงกับพฤติกรรมของผู้ใช้ การพัฒนานวัตกรรมต้องมีการทดสอบและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ระบบที่ดีต้องผ่านการทดลองหลายครั้งก่อนนำไปใช้งานจริง ความร่วมมือระหว่างนักศึกษา ชุมชน และองค์กรเป็นปัจจัยสำคัญ การแลกเปลี่ยนความรู้และความต้องการระหว่างทุกฝ่ายช่วยให้เกิดนวัตกรรมที่สามารถนำไปใช้งานได้จริง การทำโครงการแบบบูรณาการช่วยให้นักศึกษาได้ฝึกทักษะที่จำเป็นในโลกการทำงาน เช่น การวิเคราะห์ปัญหา การออกแบบระบบ และการบริหารโครงการ การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ ผลการดำเนินงานพบว่าสามารถบรรลุเป้าหมายหลักของโครงการ โดย สามารถพัฒนานวัตกรรมหรือระบบสารสนเทศที่นำไปใช้งานได้จริงในองค์กร นักศึกษาเกิดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์และพัฒนาทักษะวิชาชีพอย่างเป็นรูปธรรม เกิดความร่วมมือระหว่างสถาบันการศึกษา ศิษย์เก่า และภาคองค์กร ซึ่งนำไปสู่การต่อยอดกิจกรรมในอนาคต สนับสนุนเป้าหมายด้านการสร้างนวัตกรรมเพื่อสังคมและการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน  ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ ปัจจัยสำคัญมาจาก ความร่วมมือของทุกภาคส่วน การมีส่วนร่วมของคณาจารย์ นักศึกษา ศิษย์เก่า และองค์กรภายนอก ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้และทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ การเรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติจริง (Experiential Learning) การให้นักศึกษาได้ทำงานกับปัญหาจริง ส่งผลให้เกิดการพัฒนาทักษะที่จำเป็นต่อการทำงานในอนาคต กระบวนการพัฒนาแบบต่อเนื่องและยืดหยุ่น การทดสอบ ปรับปรุง และรับข้อเสนอแนะอย่างสม่ำเสมอ ช่วยให้ระบบมีคุณภาพและตอบสนองความต้องการของผู้ใช้ได้จริง การกำกับดูแลและสนับสนุนจากคณาจารย์ คณาจารย์ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและพี่เลี้ยง ช่วยลดความเสี่ยงของโครงการและส่งเสริมการเรียนรู้ของนักศึกษา 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี พัฒนากระบวนการวิเคราะห์ความต้องการให้เป็นระบบมากยิ่งขึ้น ใช้เครื่องมือด้าน Design Thinking และการมีส่วนร่วมของผู้ใช้ตั้งแต่ระยะแรก เพื่อให้การพัฒนาระบบตรงกับความต้องการจริง เสริมสร้างทักษะเชิงเทคโนโลยีและการบริหารโครงการของนักศึกษา จัดอบรมเพิ่มเติมด้านเทคโนโลยีใหม่ แนวคิด Agile การทำงานร่วมกัน และการสื่อสารเชิงวิชาชีพ เพิ่มกระบวนการประกันคุณภาพและความปลอดภัยของระบบ กำหนดมาตรฐานการทดสอบ การสำรองข้อมูล และความปลอดภัยของสารสนเทศ เพื่อรองรับการใช้งานในระยะยาว พัฒนาระบบติดตามผลหลังการส่งมอบ จัดให้มีการประเมินผลการใช้งานจริงขององค์กร เพื่อนำข้อมูลกลับมาปรับปรุงการเรียนการสอนและโครงการในรอบถัดไป แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน หลักสูตรกำหนดเป้าหมายให้นักศึกษาและอาจารย์ได้ทำการบริการวิชาการด้านการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม โดยใช้การทำปริญญานิพนธ์ของนักศึกษาเป็นแรงจูงใจในการดึงนักศึกษาเข้าร่วมโดยคัดเลือกนักศึกษาที่มีศักยภาพ ติดต่อกับศิษย์เก่า องค์กร/ชุมชน ที่อาจารย์มีความคุ้นเคยเพื่อรับฟังปัญหา และความต้องการในการนำความรู้ไปแก้ปัญหา โดยทำประชุมร่วมกันเพื่อวิเคราะห์ปัญหา กำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่อได้นวัตกรรมเป้าหมายที่ชัดเจนให้นักศึกษาช่วยกันออกแบบและพัฒนานวัตกรรม โดยใช้แนวคิด Design Thinking และ User-Centered Design เพื่อออกแบบโซลูชันที่สอดคล้องกับบริบทของผู้ใช้จริงโดยมีอาจารย์และชุมชน/องค์กรให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิด นำนวัตกรรมไปทดลองใช้ในสภาพแวดล้อมจริง และปรับปรุงคุณภาพ รับข้อเสนอแนะ แก้ไขข้อบกพร่อง และเก็บข้อมูลความพึงพอใจ  ทำการส่งมอบและถ่ายทอดองค์ความรู้ โดยจัดทำเอกสาร คู่มือ และอบรมการใช้งาน เพื่อให้องค์กร/ชุมชนสามารถนำไปใช้และต่อยอดได้อย่างยั่งยืน เผยแพร่ผลลัพธ์ของโครงการเพื่อให้นักศึกษาในรุ่นถัดไปเกิดความสนใจ ทำการจัดเก็บบทเรียนและพัฒนาเป็นแนวปฏิบัติมาตรฐาน รวบรวมผลลัพธ์ ปัญหา และแนวทางแก้ไข จัดทำเป็นคู่มือหรือ Template กลางของสาขาวิชา เพื่อใช้เป็นรูปแบบมาตรฐานในโครงการถัดไป 6. ข้อมูลประกอบ เอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องอยู่ใน Linkhttps://tinyurl.com/3e9rc2bz

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 การทำงานวิจัยจากปัญหา Body of Knowledge ในการอธิบายแรงบันดาลใจที่ถูกต้องของนักออกแบบชาวญี่ปุ่น รวมทั้งวิธีการออกแบบในวัฒนธรรมญี่ปุ่น- Wabi-Sabi ผู้จัดทำโครงการ​ อาจารย์สุปรียา สุธรรมธารีกุล วิทยาลัยการออกแบบ 1. บริบทและความสำคัญ                กรณีศึกษา กระบวนการออกแบบ และแนวความคิดในการออกแบบ ของนักออกแบบ เป็นวิธีการศึกษาเพื่อเพิ่มศักยภาพ ให้แก่ผู้ศึกษา และเป็นโอกาสเรียนรู้ไปพร้อมกันกับการสร้างสรรค์ผลงานของนักศึกษาและอาจารย์ในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ด้วย คือนักออกแบบจากภูมิภาค เอเชีย คือ เรอิ คาวาคูโบ (Rei Kawakubo) นักออกแบบเสื้อผ้าชาวญี่ปุ่น เป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับในด้านการออกแบบแนวใหม่จากนักออกแบบทั่วโลก                จึงทำให้เกิดความท้าทายในการศึกษาวิจัย เพื่อหาคำตอบ เกี่ยวกับการสร้างสรรค์ผลงานของนักออกแบบญี่ปุ่น คือ Rei Kawakubo เจ้าของแบรนด์ Comme des Garçons ซึ่งเป็นผลงานแนวใหม่ หรือ Avant-Garde โดยมีผลงานที่แตกต่างจากนักออกแบบชาวตะวันตก นอกจากนี้ยังมีข้อสงสัยกับสมญานามว่า เป็น Decostructionist และมีแนวทางสร้างผลงานรูปแบบ Anti-Fashion โดยทั่วไปข้าพเจ้าจะเรียนรู้ และบันทึกความเป็นไป และได้ใช้แนวทางกรณีศึกษาและสรุปด้วยตนเอง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่ได้มายังไม่สามารถอธิบายได้อย่างมีนัยยะสำคัญ ยังมีข้อจำกัดหลายด้านที่ยังไม่สามารถศึกษาได้อย่างลึกซึ้ง เนื่องจากการทำความเข้าใจค่อนข้างยาก เพราะข้อมูลส่วนใหญ่มาจากนักประวัติศาสตร์แฟชั่น และสื่อมวลชนที่เกี่ยวข้องกับแฟชั่น ข้อมูลดังกล่าวเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัว                จนกระทั่ง Metropolitan Museum ในนครนิวยอร์ค ได้เชิญนักออกแบบดังกล่าว ไปแสดงผลงานจึงเกิดความชัดเจนขึ้น ว่า แนวความคิดของนักออกแบบ มีความเกี่ยวข้องกับปรัชญาวาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ซึ่งคาวาคูโบ(Kawakubo) มีประวัติการศึกษา ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ศิลปะ จึงมีความชื่อมั่นและมุ่งเน้นการศึกษาวิจัยที่เกี่ยวข้องกับ ปรัชญาวาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์ญี่ปุ่น รวมทั้งสุนทรียศาสตร์เซน ตลอดจนวัฒนธรรม การเป็นอยู่ และการเมืองในประเทศตั้งแต่ยุคเฮอิอันจนถึงยุคคามาคุระตอนต้น จึงสามารถหาคำตอบ ถึงแรงบันดาลใจ แนวความคิดในการออกแบบ ผลงานออกแบบ ในบริบทของคาวาคูโบ และสามารถอธิบายได้ เกี่ยวกับนักออกแบบญี่ปุ่น Rei Kawakubo ได้อย่างมีนัยสำคัญ แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ)                เป้าหมายในการจัดการความรู้ เพื่อบรรลุ (1) เป้าหมายของงาน ให้มีมุมมองที่กว้างขวางในด้านกระบวนการออกแบบของนักออกแบบต่างชาติ ตลอดจนความรู้เกี่ยวกับปรัชญาวาบิ-ซาบิ สุนทรียศาสตร์ญี่ปุ่น รวมทั้งปรัชญาของศิลปะเซน และแนวความคิดของพุทธศาสนานิกาย เซน นอกจากนี้ยังทำความเข้าใจ ศิลปะของญี่ปุ่น ทั้งความเรียบง่ายและความชื่นชมในความงามที่ไม่ยั่งยืนอีกด้วย (2) เป้าหมาย ด้านการพัฒนานักศึกษาให้เพิ่มประสิทธิภาพในการออกแบบ (3) เป้าหมายของมหาวิทยาลัยรังสิต ความเป็นเลิศในวิชาการ และเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้      (4) เป้าหมาย การเป็นสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ เพื่อการเอื้ออาทร แลกเปลี่ยนความรู้ รวมทั้งการเผยแพร่ความรู้ให้กับบุคลากรทั้งอาจารย์และนักศึกษา ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด ผศ.สุปรีย่า สุธรรมธารีกุล สังกัด สาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ วิทยาลัยการออกแบบ B.Sc. In Art Education, M.Sc. in Educational Technology (CU.Th.), MA.in Educational Psychology (Keio U. Japan), MA. In Fashion Design (U of Arts in UK)       รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้                ผู้รวบรวมความรู้ ได้ทำการสอนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์มาเป็นเวลา 25 ปี ใช้ความรู้ในการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการออกแบบ และรวบรวมความรู้แนวทางการออกแบบ และแนววามคิดในการออกแบบ จากการศึกษาปรัชญาDeconstruction ในระดับปริญญาโท และได้ใช้แนวทางปรัชญา Deconstruction ในการสอนเป็นสำคัญ นอกจากนี้ยังมีความสนใจกระบวนการออกแบบขแงกลุ่มนักออกแบบชาวญี่ปุ่นที่เป็นตัวอย่างสำคัญของกลุ่มการออกแบบแนว Avant-Garde และ Anti-Fashion จึงได้รวบรวม และได้ใช้แนวทางการออกแบบของกลุ่มนักออกแบบชาวตะวันตก และตะวันออก เป็นตัวอย่างให้แก่นักศึกษา เสมอมา รวมทั้งแนวความคิดของปรัชญาวาบิ-ซาบิ เพื่อใช้ในการออกแบบ 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงาน ยุทธศาสตร์ที่ 2 โปรดระบุ KR 2.5.1/1 การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” KR 2.5.1/1 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา สอดคล้องตามตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดประกันคุณภาพ รายละเอียดตัวชี้วัด การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”บทความวิชาการตีพิมพ์ในระดับที่ได้รับการยอมรับในวงการวิชาการ ได้แก่การตีพิมพ์ในวารสารที่อยู่ในฐานข้อมูล TCI การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” ผลงานสร้างสรรค์ที่ได้รับการเผยแพร่ในระดับชาติที่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าได้ผ่านการประเมินจากคณะผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาวิชานั้นๆ หรือสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer reviewer) ที่มาจากหลากหลายสถาบัน จำนวนไม่น้อยกว่า 3 คน ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” -มีการประเมินผลโดย Focus group จำนวน 3 คน การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” -ผลงานสร้างสรรค์ได้รับรางวัลที่ 1 จาก peer reviewer ขั้นตอนการดำเนินงาน จากความรู้ที่ได้บันทึกไว้ ในการศึกษาผลงานของนักออกแบบทั้งตะวันตกและตะวันออก จึงได้เลือกผลงานที่สร้างสรรค์ในแนวก้าวหน้าของนักออกแบบชาวญี่ปุ่น และประวัติการแสดงผลงาน ตลอดจน ผลงานที่ได้จัดแสดงในนิทรรศการที่ The Metropolitan Museum of Art 2018 ประวัติการศึกษาของนักออกแบบ ประวัติ ปรัชญาวาบิ-วาบิ และสุนทรียศาสตร์ ญี่ปุ่นทั้งเซน และวาบิ-ซาบิ วิเคราะห์ข้อมูลสรุปผลการศึกษา ผลงานนักออกแบบคาวาคูโบที่ ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิ ปรัชญาสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์เซน การออกแบบตัดเย็บ เผยแพร่ ส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ และบทความวิจัย โครงการวิจัยที่ 1 เผยแพร่ผลงานวิจัยโครงการที่1แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12th ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” งบประมาณ 123,000 บาท -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” งบประมาณ 139,250 บาท 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอน ค้นคว้า รวบรวม บทความ วรรณกรรม เอกสาร สื่ออีเล็คโทรนิกส์ รูปภาพ และอื่นๆ ดูงาน ณ วิสาหกิจชุมชุนบ้านตูบแก้วคำ อ.เสริมงาม จังหวัดลำปาง เพื่อดูการผลิตเส้นใยฝ้าย ย้อม ตั้งแต่ต้นน้ำ จนถึงการผลิตทอเป็นผืน (งบประมาณส่วนตัว) และในวิจัยต่อเนื่อง ได้ไปทัศนศึกษาวัฒนธรรม และสถานที่อ้างอิงเกี่ยวกับ วาบิ-ซาบิ ประเทศญี่ปุ่น(งบประมาณส่วนตัว) วิเคราะห์ข้อมูล และเริ่มทดลองออกแบบ ทดลองออกแบบพื้นผิว และโครงเสื้อ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”ทดลองสร้างโครงเสื้อ เรียบ และพื้นผิวเรียบง่าย เน้น แนวความคิดซาบิ หรือ ความเรียบง่าย และไม่แน่นอน -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”เน้นความคิดซาบิ หรือความอ้างว้าง และความเสื่อมโทรม เน้นโครงเสื้อ และพื้นผิวที่ผ่านกาลเวลา การเย็บมือเรียบง่าย  การผลิตผลงาน ตัดเย็บ ตัดเย็บและลองสวม แก้ไข และผลิจผลงานสำเร็จ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” ตัดเย็บผลงานสร้างสรรค์ 5 ชุด  -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”ตัดเย็บผลงานสร้างสรรค์ 5 ชุด (ใช้งบส่วนตัว 2 ชุด) เผยแพร่ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” เผยแพร่ บทความวิจัยฐาน TCI   -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12” ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข ด้านการวิเคราะห์ข้อมูล การตัดสินการสรุปข้อมูลปรัชญาวาบิ-ซาบิ เพื่อการวิจัยเชิงคุณภาพ และใช้ข้อมูลดังกล่าวมาเป็นแนวความคิดในการออกแบบ Focus group ประกอบด้วยนักออกแบบและนักวิชาการ ผู้วิพากย์และวัดผลงาน ในการวิจัย การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” มิได้วิพากย์เกี่ยวกับปรัชญา วาบิ-ซาบิ อย่างไรก็ตาม readerผู้ตรวจผลงานวิจัยมีการวิพากย์เนื้อห้าวิจัยวาบิ-ซาบิและแนะนำให้ เผยแพร่ในวารสาร TCI ระกับนานาชาติ  ด้านงบประมาณมีปัญหา งบประมาณค่าใช้สอย ซึ่งวัสดุ ผ้าไทยที่มีราคาแพง ผู้ศึกษาจึงต้องใช้งบประมาณส่วนตัวอีกส่วนหนึ่ง สำหรับในเผยแพร่ ผลงานสร้างสรรค์สาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ จำเป็นต้องใช้งบประมาณค่านางแบบ การถ่ายภาพ และวิดีโอ ซึ่งมีปัญหาในการของบประมาณ ช่วงบุกเบิก 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”ได้ใช้ การวัดผลโดยกลุ่ม Focus group ประกอบด้วยนักออกแบบและนักวิชาการ ผู้วิพากย์และวัดผลงาน ในการวิจัย 3 คน ใช้แบบสอบถาม แบบLinkert scale ประเมินผลในระดับดี และการประเมินรายงานการวิจัยจากสถาบันวิจัย -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” ใช้แบบสอบถาม มาตรฐานการให้แสดงผลงาน ของวิทยาลัยการออกแบบ โดยกลุ่ม peer group แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12” ได้รางวัลที่ 1 ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ได้ความรู้และเข้าใจ ปรัชญาวาบิ-ซาบิ สุนทรียศาสตร์วาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์เซน ตลอดจนประวัติ และที่มา ตามวัตถุประสงค์ (รายวิจัยในเอกสารแนบ) มีความมั่นใจในการอธิบาย และทดลองใช้ กระบวนการออกแบบ เพิ่มประสิทธิภาพในการวิเคราะห์ ความเข้าใจในการออกแบบของนักออกแบบทั้งตะวันตก และตะวันออก ในเชิงวิชาการ มีวิสัยทัศน์ เกี่ยวกับแรงบันดาลใจจากมุมแคบจนถึงมุมกว้างเพิ่ม การสร้างสรรค์ ในมุมมองใหม่ และการยอมรับในผลงานออกแบบจากความสามารถภายในตัวบุคคล(intuition) การยอมรับแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ ทั้งความงามและเสื่อมโทรม ด้วยความจริงใจ การยอมรับในความลึกซึ้ง สัมผัสได้ด้วยจิตใจ หรือ Mono no Aware   มีความคิดในการทำวิจัย และการเขียนตำราทุก 2 ปี การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ                  ผลลัพธ์ และเป้าหมายสามารถดำเนินการได้สำเร็จส่วนใหญ่ ยกเว้นการเผยแพรความรู้ให้กับวิสาหกิจ ชุมชน และการแชร์ความรู้ให้กับอาจารย์ทุกคนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์อย่างเป็นทางการ ยกเว้นการอ่านจากเอกสาร ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ                การดูงานในประเทศญี่ปุ่น การทดลองใช้หลักการ และแนวทางสุนทรียศาสตร์ และปรัชญาทางตะวันออก เช่น วาบิ-ซาบิ ในการปฏิบัติการออกแบบด้วยตนเอง และทดลองใช้ปรัชญาดังกล่าวในการสอนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี 5.1 นำเสนอผลงานวิจัย ณ เวทีวิจัยของสถาบันการศึกษา ทั้งในและต่างประเทศ5.2 ใช้ข้อมูลในการสอนการออกแบบ และเผยแพร่ข้อมูลเพื่อนักศึกษาและอาจารย์ในสาขาวิชาและสถาบันภายนอก5.3 พัฒนาผลงานที่ทดลองออกแบบให้เป็นไปได้ในวิสาหกิจชุมชน5.4 ใช้องค์ความรู้ในการเขียนตำรา ในอนาคต แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน       การใช้องค์ความรู้ในการเขียนตำราการออกแบบ และเผยแพร่ในการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เรียบง่าย แก่วิสาหกิจชุมชน และธุรกิจ SME 6. ข้อมูลประกอบ 6.1  Vol. 10 No. 1 (2023): January – June : https://so12.tci-thaijo.org/index.php/jcsh/article/view/3292/2306 6.2 https://workinprogress-symposium.design/wp-content/uploads/2024/07/Symposium-2024.pdf รายงานการวิจัย 6.3.1 โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”2565 6.3.2 โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”2567

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 การพัฒนาความรู้ผ่านนวัตกรรมการวิจัย ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ.ธรรมศักดิ์ เอื้อรักสกุล คณะดิจิทัลอาร์ต 1. บริบทและความสำคัญ การนำองค์ความรู้ด้านศิลปะ การออกแบบ ดิจิทัลอาร์ตเพื่อใช้สร้างเป็นนวัตกรรมด้านส่งเสริมการศึกษาสำหรับผู้พิการ โดยต่อยอดพัฒนาจากโครงการผลิตสื่อการสอนศิลปะ แอนิเมชันเสริมสร้างพัฒนาการและทักษะศิลปะ กิจกรรมสอนศิลปะสำหรับเด็กพิเศษ ด้วยระบบห้องเรียนอัจฉริยะและเทคโนโลยีเสมือนจริง (AR) ซึ่งเห็นว่า การใช้นวัตกรรมด้านดิจิทัลอาร์ต สามารถช่วยส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับภาคการศึกษาพิเศษได้มีประสิทธิภาพและประสบผลสำเร็จ ซึ่งภาคการศึกษาพิเศษภายใต้การดูแลของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ ได้เล็งเห็นความสำคัญในการสร้างนวัตกรรมทางการศึกษา ซึ่งยังถือว่าขาดแคลนในปัจจุบัน เนื่องจากเป็นสิ่งที่มีความละเอียดอ่อน ที่ต้องปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านในภาคการศึกษาพิเศษ แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ)                แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อการใช้นวัตกรรมช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้และพัฒนาการของเด็กพิเศษ ที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด ผศ.ธรรมศักดิ์ เอื้อรักสกุล คณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต         รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้ นวัตกรรมนิทานสื่อปฏิสัมพันธ์มุ่งเน้นให้นักเรียนผู้มีความต้องการพิเศษฝึกรู้จักพัฒนาการคิดอย่างเป็นระบบ การจดจำ เรียนรู้อารมณ์ รู้จักเหตุและผล การคำนวณอย่างง่าย และสามารถเข้าใจกฎกติกาพื้นฐานได้ โดยเฉพาะทักษะด้านการสื่อสาร ซึ่งเป็นทักษะสำคัญและจำเป็นสำหรับเด็กในยุคศตวรรษใหม่เด็กจะได้รับโดยตรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มอ่านนิทาน เมื่อฝึกฝนไปอย่างต่อเนื่องตามหลักการสอนสำหรับเด็กพิเศษ การฝึกฝนข้างต้นจะสอดคล้องกับทักษะอื่น ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็น การแก้ปัญหา การใช้เหตุผล การสื่อสาร การเชื่อมโยง และการคิดสร้างสรรค์จะทำให้เข้าใจหลักการและจับประเด็นได้ดีขึ้นเพื่อให้เด็กพิเศษ ได้นำไปต่อยอดเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และเป็นทักษะชีวิตในอนาคตได้ รวมถึงอิงกับทฤษฎีการเรียนรู้อย่างครอบคลุม เช่น ทฤษฎีการเรียนรู้ของเพียเจต์ (Piaget) ทฤษฎีการเรียนรู้ของไวกอตสกี้ (Vygotsky) ทฤษฎีการเรียนรู้ของบรูเนอร์ (Bruner) ทฤษฎีการเรียนรู้แบบลงมือกระทำ (Active Learning) แนวการสอนแบบมอนเตสซอรี่ (Montessori) แนวการสอนแบบเรกจิโอ เอมิเลีย (Reggio Emilia)  เป็นต้น นอกจากนี้การจัดอบรมครูผู้สอนในการประยุกต์เครื่องมือในการสอนเพื่อสร้างครูต้นแบบให้พร้อมส่งต่อทักษะแก่ครูรุ่นต่อไปได้อย่างยั่งยืน สอดคล้องวิสัยทัศน์คนพิการและเด็กด้อยโอกาส เข้าถึงบริการทางการศึกษาอย่างเท่าเทียมทั่วถึงและมีคุณภาพด้วยการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงานยุทธศาสตร์ที่ 2     โปรดระบุ KR  2.3.1/1                                                          รายละเอียดตัวชี้วัด (ใช้กำหนดตัวชี้วัดการดำเนินงาน) ออกแบบจัดทำสื่อนิทานปฏิสัมพันธ์ 1 ชุด จำนวน 15 เรื่อง จัดพิมพ์หนังสือนิทาน จำนวน 10 เรื่อง (โดยคัดเลือกมาพิมพ์จำนวน 10 เรื่อง) 3. จำนวนนักเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง โรงเรียนละ 10 คน จาก 15 โรงเรียน อายุระหว่าง 6 – 12 ปี มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมโครงการร้อยละ 80 ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) เด็กพิเศษเกิดการเรียนรู้ ประเมินชี้วัดด้านพัฒนาการ หลังกิจกรรมภาคสนาม โดยหลังการใช้สื่อในระยะเวลา 1 เดือน มีการพัฒนาไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ผลประเมินจากบุคลากรครูในกลุ่มเป้าหมายตัวอย่างไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ขั้นตอนการดำเนินงาน ขั้นที่ 1.1 ลงพื้นที่สำรวจข้อมูลสถานศึกษาที่จัดระบบการศึกษาตรงตามประเภทกลุ่มเป้าหมาย สถานศึกษาที่จัดการศึกษาเรียนร่วมหรืออย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อชี้แจงแนวทางดำเนินงานและสืบข้อมูลนำมาวิเคราะห์สร้างเนื้อหาและรูปแบบการทำงานของสื่อ อย่างเหมาะสมตามความหลากหลายของกลุ่มเป้าหมายจากแต่ละสถานที่คือปัจจัยชี้วัดทิศทางการสร้างสื่อที่มีประสิทธิภาพ (เดือนกันยายน 2568) ขั้นที่ 1.2 คณะทำงานประชุมวางแผนงาน ออกแบบโครงสร้างเนื้อหาหลักสูตรร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ เพื่อสร้างแนวทางตามวัตถุประสงค์โครงการและเกิดประโยชน์สูงสุดต่อกลุ่มเป้าหมายอย่างเป็นรูปธรรม โดยเสนอหัวข้อ เนื้อหา และขอบเขตงาน หัวหน้าโครงการพร้อมด้วยคณะทำงานทำการสืบค้นข้อมูลด่านต่างๆที่เกี่ยวข้อง เพื่อการวิเคราะห์ จัดประชุมเพื่อกำหนดแนวทางในการสร้างเนื้อหาและการออกแบบของสื่อ โดยมีผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่ออนิเมชัน ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมตรวจสอบ เสริมคำแนะนำด้านรูปแบบระบบการสื่อสารของสื่อ แนะนำรูปแบบโครงสร้าง แนวทาง เนื้อหาหลักแต่ละเรื่องของสื่อ ชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน และแนะแนวทางแผนการสอนสำหรับกิจกรรมภาคสนามโดยใช้เนื้อหาที่แตกต่างกันเพื่อการวัดการประเมินผลสรุปผลโครงการ สำหรับกลุ่มเป้าหมายจำนวน 15 โรงเรียน และร่วมกันวางรูปแบบการจัดกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ภาคสนาม (เดือนกันยายน 2568) ขั้นที่ 1.3 เมื่อได้ข้อมูลตั้งต้นจากการสืบค้นตามแหล่งต่างๆ เรียบร้อยแล้วจึงนำเข้าสู่กระบวนการผลิตสื่อโดยดำเนินการออกแบบสื่อก่อน กระบวนการดำเนินงานภายในโครงการได้วางแผนแบ่งดำเนินงานส่วนผลิตสื่อเป็น 2 งานหลัก ดังนี้ งานวางแผนการผลิตสื่อ (Pre-Production) นิทานปฏิสัมพันธ์สำหรับเด็กพิเศษ ดำเนินงานโดย – หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านอนิเมชัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ และผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ร่วมกันออกแบบเนื้อหา รวมถึงองค์ประกอบส่วนต่างๆ ของแต่ละเรื่อง และรูปแบบชุดฝึกทักษะวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 15 เรื่อง – หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันออกแบบรูปแบบการใช้งานสื่อปฏิสัมพันธ์ ออกแบบวิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหว ออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชัน จำนวน 15 งาน งานวางแผนออกแบบระบบแอปพลิเคชันนิทานเพื่อใช้งานบนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ที่ต้องมี การออกแบบเนื้อหาที่มีความถูกต้อง กระชับ ชัดเจน และเข้าใจง่าย  การออกแบบตัวละครหลัก ตัวละครสมทบ ฉากและสิ่งแวดล้อมที่รูปร่างไม่ซับมากเกินไป  การออกแบบคอนเซปต์อาร์ต โทนแสงสี การออกแบบเลย์เอาท์ให้มีความลงตัวไม่กีดขวางอารมณ์ผู้อ่าน เหมาะสมกับอารมณ์และแนวทางของเนื้อหา  การออกแบบงานภาพกราฟิกต่างๆ วิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหวที่ต้องมีการจัดวางอย่างสวยงามกลมกลืนไม่รกจนเบี่ยงเบนจุดโฟกัสภาพของผู้ใช้งานหรือทำให้ผู้ใช้งานสับสน  การออกแบบโลโก้และอักษรหลักของแต่ละเรื่องต้องมีการมองเห็นได้ชัดเจน กลมกลืนเข้ากับอารมณ์ของเนื้อหาเรื่องนั้นๆ  การออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชันเพื่อให้สามารถดึงความสนใจและการมีส่วนร่วมของผู้ใช้งานเพื่อให้เกิดการพัฒนาที่ดีขึ้น เช่น การให้ผู้ใช้งานได้ใช้ความคิดวิเคราะห์ในการแตะตัวเลือกว่าตัวละครจะตัดสินใจเลือกตัวเลือกไหน เพื่อให้นิทานได้ดำเนินต่อไปได้ เป็นต้น  การออกแบบชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน ที่จะช่วยดึงศักยภาพของพัฒนาการด้านการจดจำ การสื่อสาร การคิดวิเคราะห์พื้นฐาน และการทำความเข้าใจกฎกติกาของการเล่นหรือการเข้าสังคม เช่น ตัวละครในนิทานถามชื่อของผู้ใช้งานเพื่อโต้ตอบกับผู้ใช้งาน หรือตัวละครตั้งคำถามกับผู้ใช้งานเพื่อให้ตอบ “ได้” หรือ “ไม่ได้” โดย หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ตามความเหมาะสมกับบทเรียนและตรงตามวัตถุประสงค์โครงการ จำนวน 15 เรื่อง (เดือนตุลาคม – เดือนพฤศจิกายน 2568) ขั้นที่ 2 ดำเนินการผลิตสื่อปฏิสัมพันธ์ แอปพลิเคชัน ในระดับ Pre-Production (ระยะเวลา เดือนกันยายน – พฤศจิกายน 2568)           ขั้นที่ 2.1 นำข้อมูลและแบบแผนทั้งหมดทั้ง 15 เรื่องเข้าสู่กระบวนการออกแบบสื่อปฏิสัมพันธ์ เพื่อเตรียมการก่อนผลิต (Pre-Production) มีองค์ประกอบดังนี้ – งานออกแบบเนื้อหา– งานตรวจสอบความถูกต้องของเนื้อหา– งานออกแบบตัวละครหลัก– งานออกแบบตัวละครสมทบ     – งานออกแบบฉาก/สิ่งแวดล้อม– งานออกแบบโทน แสง สี– งานออกแบบคอนเซปต์อาร์ต– งานออกแบบวิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหว– งานออกแบบเลย์เอาท์– งานออกแบบงานภาพกราฟิก– งานออกแบบโลโก้และอักษรหลัก– งานออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชัน หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ตามความเหมาะสมกับบทเรียนและตรงตามวัตถุประสงค์โครงการ ขั้นที่ 2.2 จัดซื้อครุภัณฑ์สำหรับใช้สื่อในการจัดกิจกรรมภาคสนาม – จัดซื้อแท็ปเลต จำนวน 76 เครื่อง– จัดซื้อหูฟัง จำนวน 41 เครื่อง (เดือนตุลาคม – เดือนพฤศจิกายน 2568) กิจกรรมที่ 2 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชันนิทาน ในระดับ Production จำนวน 8 เรื่อง  (ระยะเวลา เดือนธันวาคม 2568 – เมษายน 2569)           นำข้อมูลด้านการออกแบบจากกิจกรรมที่ 1 ที่ได้ตกผลึกเรียบร้อยแล้วเข้าสู่กระบวนการพัฒนาเป็นผลงานจริงในระดับ Production มีองค์ประกอบดังนี้ – งานบริการเข้าระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ และ ไอโอเอส จำนวน 1 หน่วย– งาน Production เทคนิคแอนิเมชันผสม 2 มิติ และ 3 มิติ– งานวาดคีย์เฟรม (Keyframe) จำนวน 8 เรื่อง     – งานวาดเฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 8 เรื่อง– งานคลีนอัพลายเส้น จำนวน 8 เรื่อง– งานลงสีคีย์เฟรม (Keyframe), เฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 8 เรื่อง– งานวาด – ลงสีฉาก จำนวน 8 เรื่อง– งานกราฟิกภาพนิ่งงานแอปพลิเคชัน จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดทำโลโก้ จำนวน 8 เรื่อง– งานเทคนิคโมชั่นกราฟิก จำนวน 8 เรื่อง– งานตัดต่อ จำนวน 8 เรื่อง– งานคอมโพสิตติง จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดทำหนังสือนิทาน จำนวน 8 เรื่อง– งานเขียนโค้ดระบบ จำนวน 8 เรื่อง– งานส่วนปฏิสัมพันธ์ จำนวน 8 เรื่อง– งานใส่เสียงพากย์ จำนวน 8 เรื่อง– งานใส่เสียงประกอบและเอฟเฟค จำนวน 8 เรื่อง– งานเพลง – ดนตรีประกอบ จำนวน 8 เรื่อง– งานชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 8 เรื่อง– งาน Production หนังสือนิทาน– งานวาด – ลงสีภาพประกอบสำหรับหนังสือ จำนวน 8 เรื่อง– งานกราฟิกหนังสือ จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดวางเลย์เอาท์หนังสือ จำนวน 8 เรื่อง หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ กิจกรรมที่ 3 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชันนิทาน ในระดับ Production จำนวน 7 เรื่อง                        (ระยะเวลา เดือนพฤษภาคม – กันยายน 2569) ขั้นที่ 1 นำข้อมูลด้านการออกแบบจากกิจกรรมที่ 1 ที่ได้ตกผลึกเรียบร้อยแล้วเข้าสู่กระบวนการพัฒนาต่อเป็นผลงานจริงในระดับ Production มีองค์ประกอบดังนี้ – งานบริการเข้าระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ และ ไอโอเอส (Android & IOS) จำนวน 1 หน่วย-งาน Production เทคนิคแอนิเมชันผสม 2 มิติ และ 3 มิติ– งานวาดคีย์เฟรม (Keyframe) จำนวน 7 เรื่อง    – งานวาดเฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 7 เรื่อง– งานคลีนอัปลายเส้น จำนวน 7 เรื่อง– งานลงสีคีย์เฟรม (Keyframe), เฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 7 เรื่อง– งานวาด – ลงสีฉาก จำนวน 7 เรื่อง– งานกราฟิกภาพนิ่งงานแอปพลิเคชัน จำนวน 7 เรื่อง– งานจัดทำโลโก้ จำนวน 7 เรื่อง– งานเทคนิคโมชั่นกราฟิก จำนวน 7 เรื่อง– งานตัดต่อ จำนวน 7 เรื่อง– งานคอมโพสิตติง จำนวน 7 เรื่อง– งานจัดทำหนังสือนิทาน จำนวน 7 เรื่อง– งานเขียนโค้ดระบบ จำนวน 7 เรื่อง– งานส่วนปฏิสัมพันธ์ จำนวน 7 เรื่อง– งานใส่เสียงพากย์ จำนวน 7 เรื่อง– งานใส่เสียงประกอบและเอฟเฟค จำนวน 7 เรื่อง– งานเพลง – ดนตรีประกอบ จำนวน 7 เรื่อง– งานชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 7 เรื่อง– งาน Production หนังสือนิทาน– งานวาด – ลงสีภาพประกอบสำหรับหนังสือ จำนวน 2 เรื่อง– งานกราฟิกหนังสือ จำนวน 2 เรื่อง– งานจัดวางเลย์เอาท์หนังสือ จำนวน 2 เรื่อง ขั้นที่ 2 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชัน ในระดับ Post-Production โดยการนำงาน Production นิทานทั้ง 15 เรื่องที่เสร็จเรียบร้อยแล้วรวมเป็นแอปพลิเคชัน 1 หน่วย ทำการอัปโหลดลงในระบบปฏิบัติการทั้งรูปแบบแอนดรอยด์ และไอโอเอสเพื่อทำการทดสอบระบบความแม่นยำ ความเสถียร ตรวจสอบจุดบกพร่องของสื่อปฏิสัมพันธ์ก่อนแนะนำให้แก่กลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง และจัดพิมพ์นิทานรูปแบบหนังสือเพื่อมอบให้กับโรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง – งานจัดทำรูปเล่มนิทาน จำนวน 10 เรื่องๆ ละ 1,000 เล่ม รวมเป็น 10,000 เล่ม หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ กิจกรรมที่ 4 ดำเนินการจัดอบรมออนไลน์บุคลากรครู จัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาคสนาม นิเทศติดตามและประเมินผล และการเผยแพร่โครงการ (โรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง จำนวน 15 โรงเรียน) (ระยะเวลา เดือนตุลาคม – ธันวาคม 2569) ขั้นที่ 1 จัดอบรมออนไลน์บุคลากรครูและพี่เลี้ยงเด็ก – จัดทำคู่มือประกอบการอบรมฉบับอิเล็กทรอนิกส์– แนะนำแอปพลิเคชันและแนวทางการประยุกต์ใช้สื่อในการเสริมพัฒนาการเด็กพิเศษ– จัดส่งแทปเลตที่ติดตั้งแอปพลิเคชันแล้วให้ทางกลุ่มเป้าหมายตัวอย่างได้มีช่วงเวลาได้ศึกษาและทำ ความคุ้นเคยตามช่วงระยะเวลาที่กำหนดไว้ 2-3 สัปดาห์ ต่อ 1 เรื่อง ก่อนการจัดกิจกรรมภาคสนาม– จัดทำคู่มือประกอบกิจกรรมภาคสนาม และเกียรติบัตรแก่บุคลากรครูผู้เข้าร่วมกิจกรรม ขั้นที่ 2 จัดกิจกรรมภาคสนาม – ดำเนินการแจ้งนัดหมายทางโรงเรียนเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มจัดกิจกรรม– ดำเนินการจัดกิจกรรมส่งเสริมการใช้สื่อปฏิสัมพันธ์เพื่อเสริมศักยภาพการคิดวิเคราะห์ด้วยตนเอง– ส่งมอบเครื่องมือ (แทปเลต) และสื่อส่งเสริมการเรียนรู้รูปแบบแอปพลิเคชัน– ส่งมอบหนังสือนิทาน ให้กับโรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง จำนวน 20 ชุดๆ ละ 10 เรื่อง งานนิเทศติดตามและประเมินผล และการเผยแพร่โครงการ (ระยะเวลา เดือนพฤศจิกายน – เดือนธันวาคม 2569) ขั้นที่ 1 รวบรวมผลการประเมินโครงการจากบุคลากรครูกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง – ดำเนินการติดตามผลการใช้งานสื่อ รายงานผลผ่านระบบออนไลน์– จัดทำรายงานสรุปผลการดำเนินโครงการ โดยระบุสภาพปัญหาโดยการดำเนินงาน แนวทางการแก้ไขและพัฒนา– เผยแพร่ผลงานนวัตกรรมโครงการนำเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์ ของมหาวิทยาลัยรังสิต โดยศูนย์บริการทางวิชาการ มหาวิทยาลัยรังสิต ขั้นที่ 2 ส่งมอบโครงการแก่กองทุนส่งเสริมและพัฒนาการศึกษาสำหรับคนพิการ  – มอบนวัตกรรมชุดอุปกรณ์การเรียนรู้ นิทานสื่อปฏิสัมพันธ์ คู่มือการใช้งาน หนังสือนิทาน และหนังสือนิทานอิเล็กทรอนิกส์ หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ค่าตอบแทนผู้ช่วยผู้เชี่ยวชาญ ผู้ช่วยประสานงานโครงการ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ)ได้รับการสนับสนุนงบประมาณทั้งสิ้นจำนวน 12,763,494 บาทอุปกรณ์ที่ใช้ Wacom Cintiq ให้การสนับสนุนโดยคณะดิจิทัลอาร์ต 3. การลงมือปฏิบัติ การติดต่อสถานศึกษาที่อยู่ภายใต้สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ในกลุ่มเป้าหมายจำนวน 15 แห่ง การเชื่อมโยงข้อมูลเกี่ยวกับเด็กพิเศษผู้มีความบกพร่องด้านต่างๆ ร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ นำไปสู่การออกแบบสร้างสรรค์นวัตกรรมนิทานและการสอน (ขณะนี้อยู่ในระหว่างการออกแบบนิทาน ช่วงกิจกรรมที่ 2 ของโครงการ)  ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข การปรับแก้ไขในส่วนงานออกแบบให้สอดคล้องกับลักษณะที่นำไปใช้กับเด็กผู้มีความบกพร่องด้านต่างๆ 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล อยู่ในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ดำเนินการในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 คาดว่า ผลลัพธ์ (Outcome) เด็กพิเศษได้มีทักษะการคิดวิเคราะห์เพิ่มขึ้น ประเมินจากหลังการจัดกิจกรรมภาคสนาม 2. ช่วยส่งเสริมพัฒนาศักยภาพด้านการสอนให้แก่ครู พี่เลี้ยงเด็ก ในการเป็นครูแม่ข่ายต้นแบบ 3. ได้นวัตกรรมสื่อการสอนสำหรับเด็กพิเศษที่ผู้ใช้ทั่วประเทศสามารถเรียนรู้ใช้งานได้ทุกที่ ทุกเวลา 4. เป็นงานวิจัยและนวัตกรรมและองค์ความรู้การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับคนพิการ  การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ ดำเนินการในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จาดว่า เกิดการเรียนรู้ที่มีความหลากหลายแก่ผู้ที่มีความต้องการพิเศษ ความหลากหลายลักษณะเฉพาะของเด็กพิเศษ ที่ครูและผู้ดูแลเด็กพิเศษได้เรียนรู้ร่วมกัน โดยผ่านสื่อนวัตกรรม 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี การวางแผนด้านบุคลากร เนื่องจากช่วงระหว่างการดำเนินงาน มีคณะทำงานผู้เชี่ยวชาญบางท่านมีภาระงานที่เพิ่มขึ้น ทำให้ต้องเพิ่มจำนวนผู้เชี่ยวชาญ แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน การบันทึกแนวปฏิบัติเป็นหัวข้อ อย่างละเอียด ในสิ่งที่ต้องดำเนินการ เอกสารทุกฉบับทุกขั้นตอน นับตั้งแต่ที่เริ่มดำเนินโครงการ โดยเฉพาะระเบียบปฏิบัติที่ได้รับการสนับสนุนทุนจากภาครัฐ 6. ข้อมูลประกอบ https://drive.google.com/drive/folders/1lu733jlMTHtrVdI-GvLKaKeB-43UPIz6?usp=drive_link