Author name: apear

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 The Research Overdrive: ปลดล็อกขีดจำกัดงานวิจัย ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ. ดร.ญาณวุฒิ สุพิชญางกูร วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ 1. บริบทและความสำคัญ ก่อนที่จะมีแนวปฏิบัตินี้ มีสภาพปัญหา ความท้าทาย หรือโอกาสในการพัฒนาอะไรบ้าง เหตุใดจึงต้องมีการริเริ่มแนวปฏิบัตินี้ขึ้นมา สภาพปัญหา: ปริมาณผลงานวิชาการในระดับชาติและนานาชาติยังมีจำนวนน้อย, ความล่าช้าในการเผยแพร่นวัตกรรม, การขาดเครือข่ายความร่วมมือระดับนานาชาติ ความท้าทาย: การแข่งขันในระดับโลกสูง, ข้อจำกัดด้านงบประมาณสนับสนุนการตีพิมพ์/การนำเสนอ เหตุผล: เพื่อเพิ่มอันดับมหาวิทยาลัย (Ranking) และสร้างอิทธิพลทางวิชาการ (Academic Impact) ให้กับวิทยาลัย แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) เพิ่มอัตราการตีพิมพ์ในวารสารระดับชาติและนานาชาติโดยมีร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ☑ ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge)☑ เจ้าของความรู้/สังกัด  วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้ หลักการจัดการเชิงกลยุทธ์ (Strategic Management) การใช้ระบบฐานข้อมูลเพื่อวิเคราะห์แนวโน้มงานวิจัย 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงาน ตัวชี้วัดหลัก (ระบุได้เพียง 1 ตัวชี้วัด ซึ่งมีเกณฑ์ที่สามารถเทียบเคียงหรือแปลผลได้)      ยุทธศาสตร์ที่ 2 สร้างนวัตกรรมงานวิจัย O2.5 เผยแพร่ผลงานด้านวิจัย งานสร้างสรรค์ นวัตกรรม ให้เป็นที่ยอมรับในระดับชาติ และนานาชาติ KR2.5.1/1 ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการ รายละเอียดตัวชี้วัด จำนวนบทความในฐานข้อมูลระดับชาติ นานาชาติ คิดเป็นร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) ความพึงพอใจของนักวิจัย, จำนวนความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยต่างประเทศ, จำนวนโครงการวิจัยที่ได้รับทุนสนับสนุนจากภายนอก ขั้นตอนการดำเนินงาน Gap Analysis: วิเคราะห์ศักยภาพผลงานวิจัยรายบุคคล Mentoring System: สร้างระบบอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโส (Senior Mentor) Internal Review: กระบวนการตรวจทานเชิงลึกก่อนส่งตีพิมพ์ (Pre-submission review) Funding & Logistics: การสนับสนุนค่าธรรมเนียมและการประสานงานจัดแสดงนวัตกรรม ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) งบประมาณสนับสนุนค่าตีพิมพ์และค่าธรรมเนียมสิทธิบัตร แพลตฟอร์มบริหารจัดการงานวิจัยของวิทยาลัย ทีมสนับสนุนด้านภาษาและกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอนจัดทำฐานข้อมูลผลงานวิชาการประจำวิทยาลัยปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไขปัญหา: นักวิจัยไม่มีเวลาโฟกัสงานเขียนแนวทางแก้ไข: การจัดสรรเวลาสอน (Teaching Load Reduction) 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล จำนวนบทความในฐานข้อมูลระดับชาติ นานาชาติ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ บรรลุเป้าหมายตัวชี้วัดหลักโดยมีร้อยละของผลรวมถ่วงนํ้าหนักผลงานวิชาการไม่น้อยกว่า 50% ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ การสนับสนุนจากผู้บริหาร, วัฒนธรรมการทำงานแบบทีมวิจัย (Research Group Culture) 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี พัฒนาการใช้ AI ช่วยในการตรวจทานไวยากรณ์และโครงสร้างบทความให้เป็นสากลมากขึ้น แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน การประกาศใช้เป็นแนวปฏิบัติมาตรฐาน (Standard Operating Procedure: SOP) ของวิทยาลัยเพื่อให้เกิดความต่อเนื่องไม่ว่าเปลี่ยนผู้บริหารหรือตัวบุคคล 6. ข้อมูลประกอบ เอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องอยู่ใน Linkhttps://docs.google.com/spreadsheets/d/1uvQ545RsOcHzzUksYDrc5dkqW-cchUR4/edit?usp=sharing&ouid=111672807563565541901&rtpof=true&sd=true  

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.3.1/1 การบูรณาการการเรียนร่วมกับการบริการวิชาการ ในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม ปีที่ 2 ผู้จัดทำโครงการ​ อ.สุพานิช อังศิริกุล อ.สุมนา เกษมสวัสดิ์ และ ดร.อารีย์รัตน์ ส่งสกุลวัฒนา วิทยาลัยนวัตกรรมดิจิทัลเทคโนโลยี 1. บริบทและความสำคัญ                 ปัจจุบันเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์มีบทบาทสำคัญในทุกภาคส่วนของสังคม ไม่ว่าจะเป็นภาคธุรกิจ การศึกษา หรือการดำเนินชีวิตประจำวัน การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีส่งผลให้เกิดนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่สามารถช่วยแก้ปัญหาและเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานต่าง ๆ โครงการนี้มีเป้าหมายเพื่อให้นักศึกษาตระหนักถึงศักยภาพของตนเอง และเห็นความสำคัญของความรู้ที่ได้เรียนในสาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ โดยเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้นำองค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการสร้างสรรค์นวัตกรรมที่สามารถแก้ปัญหาหรือพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้คนในชุมชน การส่งเสริมให้นักศึกษาพัฒนานวัตกรรมที่มีประโยชน์และเป็นที่ต้องการของสังคม ไม่เพียงแต่ช่วยให้เกิดการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจให้นักศึกษาเกิดจิตสำนึกในการใช้ความรู้เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม แนวทางการดำเนินโครงการจะมุ่งเน้นให้เกิดการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ โดยให้นักศึกษาร่วมมือกับบริษัทในการวิเคราะห์ปัญหา ออกแบบ และพัฒนาโซลูชันที่เหมาะสม ซึ่งอาจอยู่ในรูปแบบของแอปพลิเคชัน ระบบสารสนเทศ หรือแพลตฟอร์มดิจิทัลต่าง ๆ นอกจากนี้ โครงการยังช่วยพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีม การคิดวิเคราะห์ และการแก้ปัญหา ซึ่งเป็นทักษะสำคัญในโลกยุคปัจจุบัน ผลที่คาดว่าจะได้รับ คือ การสร้างนวัตกรรมที่สามารถใช้งานได้จริง เสริมสร้างความร่วมมือระหว่างศิษย์เก่า สถาบันการศึกษาและสังคม และส่งเสริมให้นักศึกษาเป็นนักพัฒนาที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมและพร้อมที่จะเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศต่อไป แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) ในการดำเนินโครงการบริการวิชาการที่บูรณาการเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์ในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อชุมชน มีการนำองค์ความรู้หลายด้านมาใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการแก้ไขปัญหาและสร้างโซลูชันที่ตอบโจทย์ความต้องการของชุมชน โดยสามารถแบ่งออกเป็นประเด็นสำคัญดังนี้   องค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์ การพัฒนาแอปพลิเคชันและระบบสารสนเทศ (Software Development) การออกแบบฐานข้อมูลและการจัดการข้อมูล (Database Design & Management) การพัฒนาเว็บและโมบายแอปพลิเคชัน (Web & Mobile Development) การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analytics) องค์ความรู้ด้านการพัฒนานวัตกรรมและการแก้ปัญหา กระบวนการออกแบบเชิงนวัตกรรม (Design Thinking) การวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการของชุมชน (Community Needs Analysis) การสร้างโซลูชันที่ยั่งยืนและเหมาะสมกับผู้ใช้ (User-Centered Design) องค์ความรู้ด้านการจัดการและการทำงานร่วมกับชุมชน การบริหารโครงการ (Project Management) การทำงานร่วมกันเป็นทีมและการสื่อสาร (Teamwork & Communication) การจัดการความรู้ (Knowledge Sharing & Transfer) เพื่อให้ชุมชนสามารถนำโซลูชันไปใช้งานและต่อยอดได้ องค์ความรู้ด้านจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม การใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรมและความปลอดภัย (Ethical & Secure Technology Use) การสร้างนวัตกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมและไม่ก่อให้เกิดผลกระทบเชิงลบ องค์ความรู้เหล่านี้ถูกรวบรวมและจัดการผ่านการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การทำงานเป็นทีม และการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างนักศึกษา อาจารย์ ศิษย์เก่า และบริษัท ซึ่งช่วยให้เกิดกระบวนการพัฒนานวัตกรรมที่สามารถนำไปใช้งานได้จริง ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้                 ออกแบบและพัฒนาระบบ HR ที่สามารถใช้งานได้จริง โดยออกแบบและพัฒนาตาม Requirement ของบริษัท โดยมีศิษย์เก่า พนักงานของบริษัท อาจารย์ร่วมให้คำแนะนำในการดำเนินงาน ประเภทของความรู้และที่มาของความรู้ ความรู้แบบชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) ความรู้จากคลังความรู้ของเว็บไซต์ระบบการจัดการความรู้  http://lc.rsu.ac.th/km/Knowledgebase และ https://rkms.rsu.ac.th/)      ระบุแนวปฏิบัติที่ดีที่นำมาใช้ การบูรณาการการเรียนร่วมกับการบริการวิชาการในการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม            ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด      อ.สุพานิช อังศิริกุล, อ.สุมนา เกษมสวัสดิ์  และดร.อารีย์รัตน์ ส่งสกุลวัฒนา 2. การวางแผน ตัวชี้วัดหลัก (ระบุได้เพียง 1 ตัวชี้วัด ซึ่งมีเกณฑ์ที่สามารถเทียบเคียงหรือแปลผลได้) ยุทธศาสตร์ที่ 2 โปรดระบุ KR 2.3.1/1 การพัฒนานวัตกรรมสู่ชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน ขั้นตอนการดำเนินงาน – ประชุมระดมสมองในการสร้างความร่วมมือและกำหนดความเป็นไปได้ของโครงการและการกำหนดรายละเอียดโครงการ เริ่มต้นด้วยการประชุมร่วมกันระหว่างคณาจารย์ นักศึกษา และตัวแทนจากบริษัท ซึ่งเป็นศิษย์เก่าของสาขาวิชา เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาและความต้องการระบบ รวมถึงความเป็นไปได้ในการใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยแก้ไขปัญหา ในขั้นตอนนี้จะมีการกำหนดวัตถุประสงค์ของโครงการ ขอบเขตงาน ทรัพยากรที่จำเป็น และแผนการดำเนินงานเบื้องต้น – จัดกิจกรรมเตรียมความพร้อมให้กับนักศึกษาและเพิ่มทักษะเพื่อการพัฒนาระบบ เพื่อให้นักศึกษามีความพร้อมในการออกแบบและพัฒนาระบบงานแบบมืออาชีพ จึงมีการจัดอบรมหรือ Workshop ในหัวข้อที่เกี่ยวข้อง เช่น การพัฒนาแอปพลิเคชัน การออกแบบระบบ UX/UI การจัดการฐานข้อมูล และแนวทางการพัฒนานวัตกรรมที่ยั่งยืน นอกจากนี้ นักศึกษายังจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับการบริหารโครงการ – พัฒนาระบบงาน สร้างกิจกรรมสนับสนุนการบริหารเครือข่ายกิจกรรม และการติดต่อประสานงาน หลังจากประชุมร่วมกับบริษัทเพื่อรวบรวมข้อมูลและความต้องการ นักศึกษาจะเริ่มกระบวนการพัฒนาระบบ โดยออกแบบและสร้างต้นแบบ (Prototype) ของนวัตกรรมที่ตอบโจทย์ความต้องการของบริษัท พร้อมทั้งดำเนินการจัดการเครือข่ายกิจกรรมเพื่อให้เกิดความร่วมมือระหว่างภาคส่วนต่าง ๆ ภายในโครงการ ในขั้นตอนนี้ จะมีการประสานงานกับบริษัทอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มั่นใจว่าระบบที่พัฒนาตรงกับความต้องการ – ทดสอบและแก้ไขระบบ ก่อนส่งมอบระบบ จะมีการทดสอบการใช้งานจริงโดยให้บริษัทเข้ามาทดลองใช้ พร้อมเก็บข้อเสนอแนะเพื่อนำไปปรับปรุงแก้ไขให้เหมาะสมกับการใช้งานในสภาพแวดล้อมจริง การทดสอบนี้จะช่วยให้มั่นใจว่าระบบมีความเสถียร ใช้งานง่าย และสามารถตอบโจทย์ปัญหาของบริษัทได้อย่างแท้จริง – ส่งมอบระบบให้กับบริษัท หลังจากการปรับปรุงและทดสอบจนระบบมีความพร้อม จะมีการส่งมอบระบบให้กับบริษัทอย่างเป็นทางการ 3. การลงมือปฏิบัติ 1) การประชุมระดมสมองและกำหนดรายละเอียดโครงการ                 ได้มีการประชุมร่วมกันระหว่างคณาจารย์ นักศึกษา และตัวแทนบริษัทซึ่งเป็นศิษย์เก่า เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการขององค์กรอย่างเป็นระบบ พร้อมทั้งกำหนดวัตถุประสงค์ ขอบเขตงาน แผนการดำเนินงาน และทรัพยากรที่จำเป็น ส่งผลให้ทุกฝ่ายมีความเข้าใจร่วมกันและสามารถกำหนดทิศทางการพัฒนานวัตกรรมได้อย่างชัดเจน 2) การเตรียมความพร้อมและพัฒนาทักษะนักศึกษา                 ได้จัดกิจกรรมอบรมและเวิร์กช็อปที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาระบบสารสนเทศ การออกแบบ UX/UI การจัดการฐานข้อมูล และการบริหารโครงการ เพื่อเสริมสร้างทักษะเชิงวิชาชีพและเตรียมความพร้อมให้นักศึกษาสามารถทำงานร่วมกับสถานประกอบการได้จริง  3) การออกแบบและพัฒนาระบบต้นแบบ       นักศึกษาได้ดำเนินการวิเคราะห์ความต้องการเชิงลึก ออกแบบสถาปัตยกรรมระบบ และพัฒนาระบบต้นแบบที่ตอบโจทย์การใช้งานของบริษัท โดยมีการประสานงานและรับข้อเสนอแนะจากบริษัทอย่างต่อเนื่อง ทำให้ระบบที่พัฒนามีความสอดคล้องกับบริบทการใช้งานจริง 4) การทดสอบ ปรับปรุง และตรวจสอบคุณภาพระบบ                 มีการทดสอบระบบทั้งในระดับฟังก์ชันและการใช้งานจริง โดยเปิดโอกาสให้ผู้ใช้จากบริษัททดลองใช้งาน พร้อมเก็บข้อมูลข้อเสนอแนะเพื่อนำมาปรับปรุงแก้ไข ส่งผลให้ระบบมีความเสถียร ใช้งานง่าย และตอบสนองต่อความต้องการของผู้ใช้ได้ดียิ่งขึ้น 5) การส่งมอบระบบและถ่ายทอดองค์ความรู้                 ได้ดำเนินการส่งมอบระบบให้แก่บริษัทอย่างเป็นทางการ พร้อมจัดกิจกรรมแนะนำการใช้งานและถ่ายทอดองค์ความรู้ เพื่อให้หน่วยงานสามารถนำระบบไปใช้ประโยชน์และต่อยอดได้อย่างยั่งยืน   ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข 1) ความต้องการของผู้ใช้งานยังไม่ชัดเจนในระยะแรก ปัญหา: ความต้องการของบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงระหว่างดำเนินโครงการ แนวทางแก้ไข: ใช้กระบวนการประชุมติดตามงานเป็นระยะ และพัฒนาระบบแบบต้นแบบ (Prototype) เพื่อให้ผู้ใช้เห็นภาพและให้ข้อเสนอแนะได้รวดเร็ว 2) ความแตกต่างของทักษะนักศึกษาในทีมพัฒนา ปัญหา: นักศึกษามีระดับความรู้และประสบการณ์ไม่เท่ากัน ทำให้การทำงานบางช่วงล่าช้า แนวทางแก้ไข: จัดการแบ่งหน้าที่ตามความถนัด จัดกิจกรรมเสริมทักษะเพิ่มเติม และให้คณาจารย์ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงอย่างใกล้ชิด 3) ข้อจำกัดด้านเวลาในการพัฒนาระบบควบคู่กับการเรียน ปัญหา: นักศึกษาต้องบริหารเวลาเรียนและการพัฒนาระบบพร้อมกัน แนวทางแก้ไข: ใช้แนวคิดการบริหารโครงการแบบ Agile แบ่งงานเป็นช่วงสั้น ๆ และติดตามความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง 4) การทดสอบระบบในสภาพแวดล้อมจริงมีข้อจำกัด ปัญหา: การเข้าถึงข้อมูลจริงและผู้ใช้งานจริงมีข้อจำกัดในบางช่วงเวลา แนวทางแก้ไข: สร้างชุดข้อมูลจำลองสำหรับการทดสอบ และกำหนดช่วงเวลาทดลองใช้งานร่วมกับบริษัทอย่างเหมาะสม 5) ความเสถียรและความปลอดภัยของระบบก่อนใช้งานจริง ปัญหา: ต้องตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลและความปลอดภัยของระบบก่อนส่งมอบ แนวทางแก้ไข: ดำเนินการทดสอบหลายรอบ ตรวจสอบข้อผิดพลาด และปรับปรุงตามข้อเสนอแนะจนระบบมีความพร้อมใช้งาน 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล การประเมินผลการดำเนินโครงการใช้ทั้งวิธีเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ เพื่อให้สะท้อนผลลัพธ์ของการบูรณาการการเรียนการสอนกับการบริการวิชาการอย่างรอบด้าน โดยมีแนวทางดังนี้ การประเมินจากความสำเร็จของระบบที่พัฒนา โดยพิจารณาความสามารถของระบบในการตอบโจทย์ความต้องการของบริษัท ความถูกต้องของการทำงาน ความเสถียร และความพร้อมในการใช้งานจริง การประเมินทักษะและสมรรถนะของนักศึกษา ซึ่งประเมินจากความสามารถในการวิเคราะห์ปัญหา ออกแบบระบบ พัฒนานวัตกรรม การทำงานเป็นทีม การสื่อสาร และการบริหารโครงการ ซึ่งสะท้อนการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การประเมินความพึงพอใจของผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยทำการรวบรวมความคิดเห็นจากบริษัท คณาจารย์ และนักศึกษา เพื่อประเมินคุณค่าและประโยชน์ของโครงการ รวมถึงความเหมาะสมของกระบวนการดำเนินงาน การประเมินความสอดคล้องกับตัวชี้วัดเชิงยุทธศาสตร์ โดยพิจารณาความเชื่อมโยงของผลลัพธ์กับการพัฒนานวัตกรรมสู่ชุมชน การทำงานร่วมกันระหว่างหน่วยงาน และการสร้างคุณค่าทางสังคมตามเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ของมหาวิทยาลัย ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จากการดำเนินโครงการ นักศึกษาค้นพบว่าความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและวิทยาการคอมพิวเตอร์สามารถนำมาประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาสังคมได้อย่างเป็นรูปธรรม โดยมีข้อค้นพบสำคัญดังนี้ เทคโนโลยีต้องออกแบบให้เหมาะสมกับบริบทของผู้ใช้ การออกแบบระบบที่ดีไม่ใช่แค่มีฟังก์ชันครบถ้วน แต่ต้องใช้งานง่ายและตรงกับพฤติกรรมของผู้ใช้ การพัฒนานวัตกรรมต้องมีการทดสอบและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ระบบที่ดีต้องผ่านการทดลองหลายครั้งก่อนนำไปใช้งานจริง ความร่วมมือระหว่างนักศึกษา ชุมชน และองค์กรเป็นปัจจัยสำคัญ การแลกเปลี่ยนความรู้และความต้องการระหว่างทุกฝ่ายช่วยให้เกิดนวัตกรรมที่สามารถนำไปใช้งานได้จริง การทำโครงการแบบบูรณาการช่วยให้นักศึกษาได้ฝึกทักษะที่จำเป็นในโลกการทำงาน เช่น การวิเคราะห์ปัญหา การออกแบบระบบ และการบริหารโครงการ การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ ผลการดำเนินงานพบว่าสามารถบรรลุเป้าหมายหลักของโครงการ โดย สามารถพัฒนานวัตกรรมหรือระบบสารสนเทศที่นำไปใช้งานได้จริงในองค์กร นักศึกษาเกิดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์และพัฒนาทักษะวิชาชีพอย่างเป็นรูปธรรม เกิดความร่วมมือระหว่างสถาบันการศึกษา ศิษย์เก่า และภาคองค์กร ซึ่งนำไปสู่การต่อยอดกิจกรรมในอนาคต สนับสนุนเป้าหมายด้านการสร้างนวัตกรรมเพื่อสังคมและการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน  ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ ปัจจัยสำคัญมาจาก ความร่วมมือของทุกภาคส่วน การมีส่วนร่วมของคณาจารย์ นักศึกษา ศิษย์เก่า และองค์กรภายนอก ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้และทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ การเรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติจริง (Experiential Learning) การให้นักศึกษาได้ทำงานกับปัญหาจริง ส่งผลให้เกิดการพัฒนาทักษะที่จำเป็นต่อการทำงานในอนาคต กระบวนการพัฒนาแบบต่อเนื่องและยืดหยุ่น การทดสอบ ปรับปรุง และรับข้อเสนอแนะอย่างสม่ำเสมอ ช่วยให้ระบบมีคุณภาพและตอบสนองความต้องการของผู้ใช้ได้จริง การกำกับดูแลและสนับสนุนจากคณาจารย์ คณาจารย์ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและพี่เลี้ยง ช่วยลดความเสี่ยงของโครงการและส่งเสริมการเรียนรู้ของนักศึกษา 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี พัฒนากระบวนการวิเคราะห์ความต้องการให้เป็นระบบมากยิ่งขึ้น ใช้เครื่องมือด้าน Design Thinking และการมีส่วนร่วมของผู้ใช้ตั้งแต่ระยะแรก เพื่อให้การพัฒนาระบบตรงกับความต้องการจริง เสริมสร้างทักษะเชิงเทคโนโลยีและการบริหารโครงการของนักศึกษา จัดอบรมเพิ่มเติมด้านเทคโนโลยีใหม่ แนวคิด Agile การทำงานร่วมกัน และการสื่อสารเชิงวิชาชีพ เพิ่มกระบวนการประกันคุณภาพและความปลอดภัยของระบบ กำหนดมาตรฐานการทดสอบ การสำรองข้อมูล และความปลอดภัยของสารสนเทศ เพื่อรองรับการใช้งานในระยะยาว พัฒนาระบบติดตามผลหลังการส่งมอบ จัดให้มีการประเมินผลการใช้งานจริงขององค์กร เพื่อนำข้อมูลกลับมาปรับปรุงการเรียนการสอนและโครงการในรอบถัดไป แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน หลักสูตรกำหนดเป้าหมายให้นักศึกษาและอาจารย์ได้ทำการบริการวิชาการด้านการพัฒนานวัตกรรมเพื่อสังคม โดยใช้การทำปริญญานิพนธ์ของนักศึกษาเป็นแรงจูงใจในการดึงนักศึกษาเข้าร่วมโดยคัดเลือกนักศึกษาที่มีศักยภาพ ติดต่อกับศิษย์เก่า องค์กร/ชุมชน ที่อาจารย์มีความคุ้นเคยเพื่อรับฟังปัญหา และความต้องการในการนำความรู้ไปแก้ปัญหา โดยทำประชุมร่วมกันเพื่อวิเคราะห์ปัญหา กำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่อได้นวัตกรรมเป้าหมายที่ชัดเจนให้นักศึกษาช่วยกันออกแบบและพัฒนานวัตกรรม โดยใช้แนวคิด Design Thinking และ User-Centered Design เพื่อออกแบบโซลูชันที่สอดคล้องกับบริบทของผู้ใช้จริงโดยมีอาจารย์และชุมชน/องค์กรให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิด นำนวัตกรรมไปทดลองใช้ในสภาพแวดล้อมจริง และปรับปรุงคุณภาพ รับข้อเสนอแนะ แก้ไขข้อบกพร่อง และเก็บข้อมูลความพึงพอใจ  ทำการส่งมอบและถ่ายทอดองค์ความรู้ โดยจัดทำเอกสาร คู่มือ และอบรมการใช้งาน เพื่อให้องค์กร/ชุมชนสามารถนำไปใช้และต่อยอดได้อย่างยั่งยืน เผยแพร่ผลลัพธ์ของโครงการเพื่อให้นักศึกษาในรุ่นถัดไปเกิดความสนใจ ทำการจัดเก็บบทเรียนและพัฒนาเป็นแนวปฏิบัติมาตรฐาน รวบรวมผลลัพธ์ ปัญหา และแนวทางแก้ไข จัดทำเป็นคู่มือหรือ Template กลางของสาขาวิชา เพื่อใช้เป็นรูปแบบมาตรฐานในโครงการถัดไป 6. ข้อมูลประกอบ เอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องอยู่ใน Linkhttps://tinyurl.com/3e9rc2bz

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 การทำงานวิจัยจากปัญหา Body of Knowledge ในการอธิบายแรงบันดาลใจที่ถูกต้องของนักออกแบบชาวญี่ปุ่น รวมทั้งวิธีการออกแบบในวัฒนธรรมญี่ปุ่น- Wabi-Sabi ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ. สุปรียา สุธรรมธารีกุล วิทยาลัยการออกแบบ 1. บริบทและความสำคัญ                กรณีศึกษา กระบวนการออกแบบ และแนวความคิดในการออกแบบ ของนักออกแบบ เป็นวิธีการศึกษาเพื่อเพิ่มศักยภาพ ให้แก่ผู้ศึกษา และเป็นโอกาสเรียนรู้ไปพร้อมกันกับการสร้างสรรค์ผลงานของนักศึกษาและอาจารย์ในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ด้วย คือนักออกแบบจากภูมิภาค เอเชีย คือ เรอิ คาวาคูโบ (Rei Kawakubo) นักออกแบบเสื้อผ้าชาวญี่ปุ่น เป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับในด้านการออกแบบแนวใหม่จากนักออกแบบทั่วโลก                จึงทำให้เกิดความท้าทายในการศึกษาวิจัย เพื่อหาคำตอบ เกี่ยวกับการสร้างสรรค์ผลงานของนักออกแบบญี่ปุ่น คือ Rei Kawakubo เจ้าของแบรนด์ Comme des Garçons ซึ่งเป็นผลงานแนวใหม่ หรือ Avant-Garde โดยมีผลงานที่แตกต่างจากนักออกแบบชาวตะวันตก นอกจากนี้ยังมีข้อสงสัยกับสมญานามว่า เป็น Decostructionist และมีแนวทางสร้างผลงานรูปแบบ Anti-Fashion โดยทั่วไปข้าพเจ้าจะเรียนรู้ และบันทึกความเป็นไป และได้ใช้แนวทางกรณีศึกษาและสรุปด้วยตนเอง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลที่ได้มายังไม่สามารถอธิบายได้อย่างมีนัยยะสำคัญ ยังมีข้อจำกัดหลายด้านที่ยังไม่สามารถศึกษาได้อย่างลึกซึ้ง เนื่องจากการทำความเข้าใจค่อนข้างยาก เพราะข้อมูลส่วนใหญ่มาจากนักประวัติศาสตร์แฟชั่น และสื่อมวลชนที่เกี่ยวข้องกับแฟชั่น ข้อมูลดังกล่าวเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัว                จนกระทั่ง Metropolitan Museum ในนครนิวยอร์ค ได้เชิญนักออกแบบดังกล่าว ไปแสดงผลงานจึงเกิดความชัดเจนขึ้น ว่า แนวความคิดของนักออกแบบ มีความเกี่ยวข้องกับปรัชญาวาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ซึ่งคาวาคูโบ(Kawakubo) มีประวัติการศึกษา ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ศิลปะ จึงมีความชื่อมั่นและมุ่งเน้นการศึกษาวิจัยที่เกี่ยวข้องกับ ปรัชญาวาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์ญี่ปุ่น รวมทั้งสุนทรียศาสตร์เซน ตลอดจนวัฒนธรรม การเป็นอยู่ และการเมืองในประเทศตั้งแต่ยุคเฮอิอันจนถึงยุคคามาคุระตอนต้น จึงสามารถหาคำตอบ ถึงแรงบันดาลใจ แนวความคิดในการออกแบบ ผลงานออกแบบ ในบริบทของคาวาคูโบ และสามารถอธิบายได้ เกี่ยวกับนักออกแบบญี่ปุ่น Rei Kawakubo ได้อย่างมีนัยสำคัญ แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ)                เป้าหมายในการจัดการความรู้ เพื่อบรรลุ (1) เป้าหมายของงาน ให้มีมุมมองที่กว้างขวางในด้านกระบวนการออกแบบของนักออกแบบต่างชาติ ตลอดจนความรู้เกี่ยวกับปรัชญาวาบิ-ซาบิ สุนทรียศาสตร์ญี่ปุ่น รวมทั้งปรัชญาของศิลปะเซน และแนวความคิดของพุทธศาสนานิกาย เซน นอกจากนี้ยังทำความเข้าใจ ศิลปะของญี่ปุ่น ทั้งความเรียบง่ายและความชื่นชมในความงามที่ไม่ยั่งยืนอีกด้วย (2) เป้าหมาย ด้านการพัฒนานักศึกษาให้เพิ่มประสิทธิภาพในการออกแบบ (3) เป้าหมายของมหาวิทยาลัยรังสิต ความเป็นเลิศในวิชาการ และเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้      (4) เป้าหมาย การเป็นสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ เพื่อการเอื้ออาทร แลกเปลี่ยนความรู้ รวมทั้งการเผยแพร่ความรู้ให้กับบุคลากรทั้งอาจารย์และนักศึกษา ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด ผศ.สุปรีย่า สุธรรมธารีกุล สังกัด สาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ วิทยาลัยการออกแบบ B.Sc. In Art Education, M.Sc. in Educational Technology (CU.Th.), MA.in Educational Psychology (Keio U. Japan), MA. In Fashion Design (U of Arts in UK)       รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้                ผู้รวบรวมความรู้ ได้ทำการสอนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์มาเป็นเวลา 25 ปี ใช้ความรู้ในการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการออกแบบ และรวบรวมความรู้แนวทางการออกแบบ และแนววามคิดในการออกแบบ จากการศึกษาปรัชญาDeconstruction ในระดับปริญญาโท และได้ใช้แนวทางปรัชญา Deconstruction ในการสอนเป็นสำคัญ นอกจากนี้ยังมีความสนใจกระบวนการออกแบบขแงกลุ่มนักออกแบบชาวญี่ปุ่นที่เป็นตัวอย่างสำคัญของกลุ่มการออกแบบแนว Avant-Garde และ Anti-Fashion จึงได้รวบรวม และได้ใช้แนวทางการออกแบบของกลุ่มนักออกแบบชาวตะวันตก และตะวันออก เป็นตัวอย่างให้แก่นักศึกษา เสมอมา รวมทั้งแนวความคิดของปรัชญาวาบิ-ซาบิ เพื่อใช้ในการออกแบบ 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงาน ยุทธศาสตร์ที่ 2 โปรดระบุ KR 2.5.1/1 การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” KR 2.5.1/1 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา สอดคล้องตามตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดประกันคุณภาพ รายละเอียดตัวชี้วัด การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”บทความวิชาการตีพิมพ์ในระดับที่ได้รับการยอมรับในวงการวิชาการ ได้แก่การตีพิมพ์ในวารสารที่อยู่ในฐานข้อมูล TCI การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” ผลงานสร้างสรรค์ที่ได้รับการเผยแพร่ในระดับชาติที่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าได้ผ่านการประเมินจากคณะผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาวิชานั้นๆ หรือสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer reviewer) ที่มาจากหลากหลายสถาบัน จำนวนไม่น้อยกว่า 3 คน ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” -มีการประเมินผลโดย Focus group จำนวน 3 คน การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” -ผลงานสร้างสรรค์ได้รับรางวัลที่ 1 จาก peer reviewer ขั้นตอนการดำเนินงาน จากความรู้ที่ได้บันทึกไว้ ในการศึกษาผลงานของนักออกแบบทั้งตะวันตกและตะวันออก จึงได้เลือกผลงานที่สร้างสรรค์ในแนวก้าวหน้าของนักออกแบบชาวญี่ปุ่น และประวัติการแสดงผลงาน ตลอดจน ผลงานที่ได้จัดแสดงในนิทรรศการที่ The Metropolitan Museum of Art 2018 ประวัติการศึกษาของนักออกแบบ ประวัติ ปรัชญาวาบิ-วาบิ และสุนทรียศาสตร์ ญี่ปุ่นทั้งเซน และวาบิ-ซาบิ วิเคราะห์ข้อมูลสรุปผลการศึกษา ผลงานนักออกแบบคาวาคูโบที่ ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิ ปรัชญาสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์เซน การออกแบบตัดเย็บ เผยแพร่ ส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ และบทความวิจัย โครงการวิจัยที่ 1 เผยแพร่ผลงานวิจัยโครงการที่1แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12th ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” งบประมาณ 123,000 บาท -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” งบประมาณ 139,250 บาท 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอน ค้นคว้า รวบรวม บทความ วรรณกรรม เอกสาร สื่ออีเล็คโทรนิกส์ รูปภาพ และอื่นๆ ดูงาน ณ วิสาหกิจชุมชุนบ้านตูบแก้วคำ อ.เสริมงาม จังหวัดลำปาง เพื่อดูการผลิตเส้นใยฝ้าย ย้อม ตั้งแต่ต้นน้ำ จนถึงการผลิตทอเป็นผืน (งบประมาณส่วนตัว) และในวิจัยต่อเนื่อง ได้ไปทัศนศึกษาวัฒนธรรม และสถานที่อ้างอิงเกี่ยวกับ วาบิ-ซาบิ ประเทศญี่ปุ่น(งบประมาณส่วนตัว) วิเคราะห์ข้อมูล และเริ่มทดลองออกแบบ ทดลองออกแบบพื้นผิว และโครงเสื้อ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”ทดลองสร้างโครงเสื้อ เรียบ และพื้นผิวเรียบง่าย เน้น แนวความคิดซาบิ หรือ ความเรียบง่าย และไม่แน่นอน -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”เน้นความคิดซาบิ หรือความอ้างว้าง และความเสื่อมโทรม เน้นโครงเสื้อ และพื้นผิวที่ผ่านกาลเวลา การเย็บมือเรียบง่าย  การผลิตผลงาน ตัดเย็บ ตัดเย็บและลองสวม แก้ไข และผลิจผลงานสำเร็จ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” ตัดเย็บผลงานสร้างสรรค์ 5 ชุด  -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”ตัดเย็บผลงานสร้างสรรค์ 5 ชุด (ใช้งบส่วนตัว 2 ชุด) เผยแพร่ -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” เผยแพร่ บทความวิจัยฐาน TCI   -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12” ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข ด้านการวิเคราะห์ข้อมูล การตัดสินการสรุปข้อมูลปรัชญาวาบิ-ซาบิ เพื่อการวิจัยเชิงคุณภาพ และใช้ข้อมูลดังกล่าวมาเป็นแนวความคิดในการออกแบบ Focus group ประกอบด้วยนักออกแบบและนักวิชาการ ผู้วิพากย์และวัดผลงาน ในการวิจัย การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน” มิได้วิพากย์เกี่ยวกับปรัชญา วาบิ-ซาบิ อย่างไรก็ตาม readerผู้ตรวจผลงานวิจัยมีการวิพากย์เนื้อห้าวิจัยวาบิ-ซาบิและแนะนำให้ เผยแพร่ในวารสาร TCI ระกับนานาชาติ  ด้านงบประมาณมีปัญหา งบประมาณค่าใช้สอย ซึ่งวัสดุ ผ้าไทยที่มีราคาแพง ผู้ศึกษาจึงต้องใช้งบประมาณส่วนตัวอีกส่วนหนึ่ง สำหรับในเผยแพร่ ผลงานสร้างสรรค์สาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ จำเป็นต้องใช้งบประมาณค่านางแบบ การถ่ายภาพ และวิดีโอ ซึ่งมีปัญหาในการของบประมาณ ช่วงบุกเบิก 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล -โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”ได้ใช้ การวัดผลโดยกลุ่ม Focus group ประกอบด้วยนักออกแบบและนักวิชาการ ผู้วิพากย์และวัดผลงาน ในการวิจัย 3 คน ใช้แบบสอบถาม แบบLinkert scale ประเมินผลในระดับดี และการประเมินรายงานการวิจัยจากสถาบันวิจัย -โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา” ใช้แบบสอบถาม มาตรฐานการให้แสดงผลงาน ของวิทยาลัยการออกแบบ โดยกลุ่ม peer group แสดงผลงาน ออนไลน์ ในการประชุมนานาชาติ วิทยาลัยการออกแบบ “International Symposium: working in progress #12” ได้รางวัลที่ 1 ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ได้ความรู้และเข้าใจ ปรัชญาวาบิ-ซาบิ สุนทรียศาสตร์วาบิ-ซาบิ และสุนทรียศาสตร์เซน ตลอดจนประวัติ และที่มา ตามวัตถุประสงค์ (รายวิจัยในเอกสารแนบ) มีความมั่นใจในการอธิบาย และทดลองใช้ กระบวนการออกแบบ เพิ่มประสิทธิภาพในการวิเคราะห์ ความเข้าใจในการออกแบบของนักออกแบบทั้งตะวันตก และตะวันออก ในเชิงวิชาการ มีวิสัยทัศน์ เกี่ยวกับแรงบันดาลใจจากมุมแคบจนถึงมุมกว้างเพิ่ม การสร้างสรรค์ ในมุมมองใหม่ และการยอมรับในผลงานออกแบบจากความสามารถภายในตัวบุคคล(intuition) การยอมรับแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ ทั้งความงามและเสื่อมโทรม ด้วยความจริงใจ การยอมรับในความลึกซึ้ง สัมผัสได้ด้วยจิตใจ หรือ Mono no Aware   มีความคิดในการทำวิจัย และการเขียนตำราทุก 2 ปี การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ                  ผลลัพธ์ และเป้าหมายสามารถดำเนินการได้สำเร็จส่วนใหญ่ ยกเว้นการเผยแพรความรู้ให้กับวิสาหกิจ ชุมชน และการแชร์ความรู้ให้กับอาจารย์ทุกคนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์อย่างเป็นทางการ ยกเว้นการอ่านจากเอกสาร ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จ                การดูงานในประเทศญี่ปุ่น การทดลองใช้หลักการ และแนวทางสุนทรียศาสตร์ และปรัชญาทางตะวันออก เช่น วาบิ-ซาบิ ในการปฏิบัติการออกแบบด้วยตนเอง และทดลองใช้ปรัชญาดังกล่าวในการสอนในสาขาวิชาแฟชั่นดีไซน์ 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี 5.1 นำเสนอผลงานวิจัย ณ เวทีวิจัยของสถาบันการศึกษา ทั้งในและต่างประเทศ5.2 ใช้ข้อมูลในการสอนการออกแบบ และเผยแพร่ข้อมูลเพื่อนักศึกษาและอาจารย์ในสาขาวิชาและสถาบันภายนอก5.3 พัฒนาผลงานที่ทดลองออกแบบให้เป็นไปได้ในวิสาหกิจชุมชน5.4 ใช้องค์ความรู้ในการเขียนตำรา ในอนาคต แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน       การใช้องค์ความรู้ในการเขียนตำราการออกแบบ และเผยแพร่ในการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เรียบง่าย แก่วิสาหกิจชุมชน และธุรกิจ SME 6. ข้อมูลประกอบ 6.1  Vol. 10 No. 1 (2023): January – June : https://so12.tci-thaijo.org/index.php/jcsh/article/view/3292/2306 6.2 https://workinprogress-symposium.design/wp-content/uploads/2024/07/Symposium-2024.pdf รายงานการวิจัย 6.3.1 โครงการวิจัยที่ 1การประยุกต์ใช้ปรัชญาวาบิ-ซาบิในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ธรรมชาติ:ความไม่ยั่งยืน”2565 6.3.2 โครงการวิจัยที่2 การทดลองใช้แนวความคิดจากสุนทรียศาสตร์ วาบิ-ซาบิ (Wabi-Sabi) ในการสร้างสรรค์ผลงานแฟชั่นเรื่อง “ความชื่นชมความงามของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา”2567

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.5.1/1 การพัฒนาความรู้ผ่านนวัตกรรมการวิจัย ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ. ธรรมศักดิ์ เอื้อรักสกุล คณะดิจิทัลอาร์ต 1. บริบทและความสำคัญ การนำองค์ความรู้ด้านศิลปะ การออกแบบ ดิจิทัลอาร์ตเพื่อใช้สร้างเป็นนวัตกรรมด้านส่งเสริมการศึกษาสำหรับผู้พิการ โดยต่อยอดพัฒนาจากโครงการผลิตสื่อการสอนศิลปะ แอนิเมชันเสริมสร้างพัฒนาการและทักษะศิลปะ กิจกรรมสอนศิลปะสำหรับเด็กพิเศษ ด้วยระบบห้องเรียนอัจฉริยะและเทคโนโลยีเสมือนจริง (AR) ซึ่งเห็นว่า การใช้นวัตกรรมด้านดิจิทัลอาร์ต สามารถช่วยส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับภาคการศึกษาพิเศษได้มีประสิทธิภาพและประสบผลสำเร็จ ซึ่งภาคการศึกษาพิเศษภายใต้การดูแลของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ ได้เล็งเห็นความสำคัญในการสร้างนวัตกรรมทางการศึกษา ซึ่งยังถือว่าขาดแคลนในปัจจุบัน เนื่องจากเป็นสิ่งที่มีความละเอียดอ่อน ที่ต้องปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านในภาคการศึกษาพิเศษ แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ)                แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อการใช้นวัตกรรมช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้และพัฒนาการของเด็กพิเศษ ที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด ผศ.ธรรมศักดิ์ เอื้อรักสกุล คณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต         รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้ นวัตกรรมนิทานสื่อปฏิสัมพันธ์มุ่งเน้นให้นักเรียนผู้มีความต้องการพิเศษฝึกรู้จักพัฒนาการคิดอย่างเป็นระบบ การจดจำ เรียนรู้อารมณ์ รู้จักเหตุและผล การคำนวณอย่างง่าย และสามารถเข้าใจกฎกติกาพื้นฐานได้ โดยเฉพาะทักษะด้านการสื่อสาร ซึ่งเป็นทักษะสำคัญและจำเป็นสำหรับเด็กในยุคศตวรรษใหม่เด็กจะได้รับโดยตรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มอ่านนิทาน เมื่อฝึกฝนไปอย่างต่อเนื่องตามหลักการสอนสำหรับเด็กพิเศษ การฝึกฝนข้างต้นจะสอดคล้องกับทักษะอื่น ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็น การแก้ปัญหา การใช้เหตุผล การสื่อสาร การเชื่อมโยง และการคิดสร้างสรรค์จะทำให้เข้าใจหลักการและจับประเด็นได้ดีขึ้นเพื่อให้เด็กพิเศษ ได้นำไปต่อยอดเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และเป็นทักษะชีวิตในอนาคตได้ รวมถึงอิงกับทฤษฎีการเรียนรู้อย่างครอบคลุม เช่น ทฤษฎีการเรียนรู้ของเพียเจต์ (Piaget) ทฤษฎีการเรียนรู้ของไวกอตสกี้ (Vygotsky) ทฤษฎีการเรียนรู้ของบรูเนอร์ (Bruner) ทฤษฎีการเรียนรู้แบบลงมือกระทำ (Active Learning) แนวการสอนแบบมอนเตสซอรี่ (Montessori) แนวการสอนแบบเรกจิโอ เอมิเลีย (Reggio Emilia)  เป็นต้น นอกจากนี้การจัดอบรมครูผู้สอนในการประยุกต์เครื่องมือในการสอนเพื่อสร้างครูต้นแบบให้พร้อมส่งต่อทักษะแก่ครูรุ่นต่อไปได้อย่างยั่งยืน สอดคล้องวิสัยทัศน์คนพิการและเด็กด้อยโอกาส เข้าถึงบริการทางการศึกษาอย่างเท่าเทียมทั่วถึงและมีคุณภาพด้วยการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงานยุทธศาสตร์ที่ 2     โปรดระบุ KR  2.3.1/1                                                          รายละเอียดตัวชี้วัด (ใช้กำหนดตัวชี้วัดการดำเนินงาน) ออกแบบจัดทำสื่อนิทานปฏิสัมพันธ์ 1 ชุด จำนวน 15 เรื่อง จัดพิมพ์หนังสือนิทาน จำนวน 10 เรื่อง (โดยคัดเลือกมาพิมพ์จำนวน 10 เรื่อง) 3. จำนวนนักเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง โรงเรียนละ 10 คน จาก 15 โรงเรียน อายุระหว่าง 6 – 12 ปี มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมโครงการร้อยละ 80 ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) เด็กพิเศษเกิดการเรียนรู้ ประเมินชี้วัดด้านพัฒนาการ หลังกิจกรรมภาคสนาม โดยหลังการใช้สื่อในระยะเวลา 1 เดือน มีการพัฒนาไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ผลประเมินจากบุคลากรครูในกลุ่มเป้าหมายตัวอย่างไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ขั้นตอนการดำเนินงาน ขั้นที่ 1.1 ลงพื้นที่สำรวจข้อมูลสถานศึกษาที่จัดระบบการศึกษาตรงตามประเภทกลุ่มเป้าหมาย สถานศึกษาที่จัดการศึกษาเรียนร่วมหรืออย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อชี้แจงแนวทางดำเนินงานและสืบข้อมูลนำมาวิเคราะห์สร้างเนื้อหาและรูปแบบการทำงานของสื่อ อย่างเหมาะสมตามความหลากหลายของกลุ่มเป้าหมายจากแต่ละสถานที่คือปัจจัยชี้วัดทิศทางการสร้างสื่อที่มีประสิทธิภาพ (เดือนกันยายน 2568) ขั้นที่ 1.2 คณะทำงานประชุมวางแผนงาน ออกแบบโครงสร้างเนื้อหาหลักสูตรร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ เพื่อสร้างแนวทางตามวัตถุประสงค์โครงการและเกิดประโยชน์สูงสุดต่อกลุ่มเป้าหมายอย่างเป็นรูปธรรม โดยเสนอหัวข้อ เนื้อหา และขอบเขตงาน หัวหน้าโครงการพร้อมด้วยคณะทำงานทำการสืบค้นข้อมูลด่านต่างๆที่เกี่ยวข้อง เพื่อการวิเคราะห์ จัดประชุมเพื่อกำหนดแนวทางในการสร้างเนื้อหาและการออกแบบของสื่อ โดยมีผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่ออนิเมชัน ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมตรวจสอบ เสริมคำแนะนำด้านรูปแบบระบบการสื่อสารของสื่อ แนะนำรูปแบบโครงสร้าง แนวทาง เนื้อหาหลักแต่ละเรื่องของสื่อ ชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน และแนะแนวทางแผนการสอนสำหรับกิจกรรมภาคสนามโดยใช้เนื้อหาที่แตกต่างกันเพื่อการวัดการประเมินผลสรุปผลโครงการ สำหรับกลุ่มเป้าหมายจำนวน 15 โรงเรียน และร่วมกันวางรูปแบบการจัดกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ภาคสนาม (เดือนกันยายน 2568) ขั้นที่ 1.3 เมื่อได้ข้อมูลตั้งต้นจากการสืบค้นตามแหล่งต่างๆ เรียบร้อยแล้วจึงนำเข้าสู่กระบวนการผลิตสื่อโดยดำเนินการออกแบบสื่อก่อน กระบวนการดำเนินงานภายในโครงการได้วางแผนแบ่งดำเนินงานส่วนผลิตสื่อเป็น 2 งานหลัก ดังนี้ งานวางแผนการผลิตสื่อ (Pre-Production) นิทานปฏิสัมพันธ์สำหรับเด็กพิเศษ ดำเนินงานโดย – หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านอนิเมชัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ และผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ร่วมกันออกแบบเนื้อหา รวมถึงองค์ประกอบส่วนต่างๆ ของแต่ละเรื่อง และรูปแบบชุดฝึกทักษะวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 15 เรื่อง – หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันออกแบบรูปแบบการใช้งานสื่อปฏิสัมพันธ์ ออกแบบวิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหว ออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชัน จำนวน 15 งาน งานวางแผนออกแบบระบบแอปพลิเคชันนิทานเพื่อใช้งานบนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ที่ต้องมี การออกแบบเนื้อหาที่มีความถูกต้อง กระชับ ชัดเจน และเข้าใจง่าย  การออกแบบตัวละครหลัก ตัวละครสมทบ ฉากและสิ่งแวดล้อมที่รูปร่างไม่ซับมากเกินไป  การออกแบบคอนเซปต์อาร์ต โทนแสงสี การออกแบบเลย์เอาท์ให้มีความลงตัวไม่กีดขวางอารมณ์ผู้อ่าน เหมาะสมกับอารมณ์และแนวทางของเนื้อหา  การออกแบบงานภาพกราฟิกต่างๆ วิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหวที่ต้องมีการจัดวางอย่างสวยงามกลมกลืนไม่รกจนเบี่ยงเบนจุดโฟกัสภาพของผู้ใช้งานหรือทำให้ผู้ใช้งานสับสน  การออกแบบโลโก้และอักษรหลักของแต่ละเรื่องต้องมีการมองเห็นได้ชัดเจน กลมกลืนเข้ากับอารมณ์ของเนื้อหาเรื่องนั้นๆ  การออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชันเพื่อให้สามารถดึงความสนใจและการมีส่วนร่วมของผู้ใช้งานเพื่อให้เกิดการพัฒนาที่ดีขึ้น เช่น การให้ผู้ใช้งานได้ใช้ความคิดวิเคราะห์ในการแตะตัวเลือกว่าตัวละครจะตัดสินใจเลือกตัวเลือกไหน เพื่อให้นิทานได้ดำเนินต่อไปได้ เป็นต้น  การออกแบบชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน ที่จะช่วยดึงศักยภาพของพัฒนาการด้านการจดจำ การสื่อสาร การคิดวิเคราะห์พื้นฐาน และการทำความเข้าใจกฎกติกาของการเล่นหรือการเข้าสังคม เช่น ตัวละครในนิทานถามชื่อของผู้ใช้งานเพื่อโต้ตอบกับผู้ใช้งาน หรือตัวละครตั้งคำถามกับผู้ใช้งานเพื่อให้ตอบ “ได้” หรือ “ไม่ได้” โดย หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ตามความเหมาะสมกับบทเรียนและตรงตามวัตถุประสงค์โครงการ จำนวน 15 เรื่อง (เดือนตุลาคม – เดือนพฤศจิกายน 2568) ขั้นที่ 2 ดำเนินการผลิตสื่อปฏิสัมพันธ์ แอปพลิเคชัน ในระดับ Pre-Production (ระยะเวลา เดือนกันยายน – พฤศจิกายน 2568)           ขั้นที่ 2.1 นำข้อมูลและแบบแผนทั้งหมดทั้ง 15 เรื่องเข้าสู่กระบวนการออกแบบสื่อปฏิสัมพันธ์ เพื่อเตรียมการก่อนผลิต (Pre-Production) มีองค์ประกอบดังนี้ – งานออกแบบเนื้อหา– งานตรวจสอบความถูกต้องของเนื้อหา– งานออกแบบตัวละครหลัก– งานออกแบบตัวละครสมทบ     – งานออกแบบฉาก/สิ่งแวดล้อม– งานออกแบบโทน แสง สี– งานออกแบบคอนเซปต์อาร์ต– งานออกแบบวิชวลเอฟเฟคและการเคลื่อนไหว– งานออกแบบเลย์เอาท์– งานออกแบบงานภาพกราฟิก– งานออกแบบโลโก้และอักษรหลัก– งานออกแบบเพื่อพัฒนาระบบการโต้ตอบของแอปพลิเคชัน หัวหน้าโครงการ คณะทำงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ตามความเหมาะสมกับบทเรียนและตรงตามวัตถุประสงค์โครงการ ขั้นที่ 2.2 จัดซื้อครุภัณฑ์สำหรับใช้สื่อในการจัดกิจกรรมภาคสนาม – จัดซื้อแท็ปเลต จำนวน 76 เครื่อง– จัดซื้อหูฟัง จำนวน 41 เครื่อง (เดือนตุลาคม – เดือนพฤศจิกายน 2568) กิจกรรมที่ 2 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชันนิทาน ในระดับ Production จำนวน 8 เรื่อง  (ระยะเวลา เดือนธันวาคม 2568 – เมษายน 2569)           นำข้อมูลด้านการออกแบบจากกิจกรรมที่ 1 ที่ได้ตกผลึกเรียบร้อยแล้วเข้าสู่กระบวนการพัฒนาเป็นผลงานจริงในระดับ Production มีองค์ประกอบดังนี้ – งานบริการเข้าระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ และ ไอโอเอส จำนวน 1 หน่วย– งาน Production เทคนิคแอนิเมชันผสม 2 มิติ และ 3 มิติ– งานวาดคีย์เฟรม (Keyframe) จำนวน 8 เรื่อง     – งานวาดเฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 8 เรื่อง– งานคลีนอัพลายเส้น จำนวน 8 เรื่อง– งานลงสีคีย์เฟรม (Keyframe), เฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 8 เรื่อง– งานวาด – ลงสีฉาก จำนวน 8 เรื่อง– งานกราฟิกภาพนิ่งงานแอปพลิเคชัน จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดทำโลโก้ จำนวน 8 เรื่อง– งานเทคนิคโมชั่นกราฟิก จำนวน 8 เรื่อง– งานตัดต่อ จำนวน 8 เรื่อง– งานคอมโพสิตติง จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดทำหนังสือนิทาน จำนวน 8 เรื่อง– งานเขียนโค้ดระบบ จำนวน 8 เรื่อง– งานส่วนปฏิสัมพันธ์ จำนวน 8 เรื่อง– งานใส่เสียงพากย์ จำนวน 8 เรื่อง– งานใส่เสียงประกอบและเอฟเฟค จำนวน 8 เรื่อง– งานเพลง – ดนตรีประกอบ จำนวน 8 เรื่อง– งานชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 8 เรื่อง– งาน Production หนังสือนิทาน– งานวาด – ลงสีภาพประกอบสำหรับหนังสือ จำนวน 8 เรื่อง– งานกราฟิกหนังสือ จำนวน 8 เรื่อง– งานจัดวางเลย์เอาท์หนังสือ จำนวน 8 เรื่อง หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ กิจกรรมที่ 3 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชันนิทาน ในระดับ Production จำนวน 7 เรื่อง                        (ระยะเวลา เดือนพฤษภาคม – กันยายน 2569) ขั้นที่ 1 นำข้อมูลด้านการออกแบบจากกิจกรรมที่ 1 ที่ได้ตกผลึกเรียบร้อยแล้วเข้าสู่กระบวนการพัฒนาต่อเป็นผลงานจริงในระดับ Production มีองค์ประกอบดังนี้ – งานบริการเข้าระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ และ ไอโอเอส (Android & IOS) จำนวน 1 หน่วย-งาน Production เทคนิคแอนิเมชันผสม 2 มิติ และ 3 มิติ– งานวาดคีย์เฟรม (Keyframe) จำนวน 7 เรื่อง    – งานวาดเฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 7 เรื่อง– งานคลีนอัปลายเส้น จำนวน 7 เรื่อง– งานลงสีคีย์เฟรม (Keyframe), เฟรมระหว่าง (In between) จำนวน 7 เรื่อง– งานวาด – ลงสีฉาก จำนวน 7 เรื่อง– งานกราฟิกภาพนิ่งงานแอปพลิเคชัน จำนวน 7 เรื่อง– งานจัดทำโลโก้ จำนวน 7 เรื่อง– งานเทคนิคโมชั่นกราฟิก จำนวน 7 เรื่อง– งานตัดต่อ จำนวน 7 เรื่อง– งานคอมโพสิตติง จำนวน 7 เรื่อง– งานจัดทำหนังสือนิทาน จำนวน 7 เรื่อง– งานเขียนโค้ดระบบ จำนวน 7 เรื่อง– งานส่วนปฏิสัมพันธ์ จำนวน 7 เรื่อง– งานใส่เสียงพากย์ จำนวน 7 เรื่อง– งานใส่เสียงประกอบและเอฟเฟค จำนวน 7 เรื่อง– งานเพลง – ดนตรีประกอบ จำนวน 7 เรื่อง– งานชุดฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์รอบด้าน จำนวน 7 เรื่อง– งาน Production หนังสือนิทาน– งานวาด – ลงสีภาพประกอบสำหรับหนังสือ จำนวน 2 เรื่อง– งานกราฟิกหนังสือ จำนวน 2 เรื่อง– งานจัดวางเลย์เอาท์หนังสือ จำนวน 2 เรื่อง ขั้นที่ 2 ดำเนินการจัดเตรียมการผลิตสื่อแอปพลิเคชัน ในระดับ Post-Production โดยการนำงาน Production นิทานทั้ง 15 เรื่องที่เสร็จเรียบร้อยแล้วรวมเป็นแอปพลิเคชัน 1 หน่วย ทำการอัปโหลดลงในระบบปฏิบัติการทั้งรูปแบบแอนดรอยด์ และไอโอเอสเพื่อทำการทดสอบระบบความแม่นยำ ความเสถียร ตรวจสอบจุดบกพร่องของสื่อปฏิสัมพันธ์ก่อนแนะนำให้แก่กลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง และจัดพิมพ์นิทานรูปแบบหนังสือเพื่อมอบให้กับโรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง – งานจัดทำรูปเล่มนิทาน จำนวน 10 เรื่องๆ ละ 1,000 เล่ม รวมเป็น 10,000 เล่ม หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัลอาร์ต ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและการสื่อสาร ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนสื่อมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมัลติมีเดีย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ กิจกรรมที่ 4 ดำเนินการจัดอบรมออนไลน์บุคลากรครู จัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาคสนาม นิเทศติดตามและประเมินผล และการเผยแพร่โครงการ (โรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง จำนวน 15 โรงเรียน) (ระยะเวลา เดือนตุลาคม – ธันวาคม 2569) ขั้นที่ 1 จัดอบรมออนไลน์บุคลากรครูและพี่เลี้ยงเด็ก – จัดทำคู่มือประกอบการอบรมฉบับอิเล็กทรอนิกส์– แนะนำแอปพลิเคชันและแนวทางการประยุกต์ใช้สื่อในการเสริมพัฒนาการเด็กพิเศษ– จัดส่งแทปเลตที่ติดตั้งแอปพลิเคชันแล้วให้ทางกลุ่มเป้าหมายตัวอย่างได้มีช่วงเวลาได้ศึกษาและทำ ความคุ้นเคยตามช่วงระยะเวลาที่กำหนดไว้ 2-3 สัปดาห์ ต่อ 1 เรื่อง ก่อนการจัดกิจกรรมภาคสนาม– จัดทำคู่มือประกอบกิจกรรมภาคสนาม และเกียรติบัตรแก่บุคลากรครูผู้เข้าร่วมกิจกรรม ขั้นที่ 2 จัดกิจกรรมภาคสนาม – ดำเนินการแจ้งนัดหมายทางโรงเรียนเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มจัดกิจกรรม– ดำเนินการจัดกิจกรรมส่งเสริมการใช้สื่อปฏิสัมพันธ์เพื่อเสริมศักยภาพการคิดวิเคราะห์ด้วยตนเอง– ส่งมอบเครื่องมือ (แทปเลต) และสื่อส่งเสริมการเรียนรู้รูปแบบแอปพลิเคชัน– ส่งมอบหนังสือนิทาน ให้กับโรงเรียนกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง จำนวน 20 ชุดๆ ละ 10 เรื่อง งานนิเทศติดตามและประเมินผล และการเผยแพร่โครงการ (ระยะเวลา เดือนพฤศจิกายน – เดือนธันวาคม 2569) ขั้นที่ 1 รวบรวมผลการประเมินโครงการจากบุคลากรครูกลุ่มเป้าหมายตัวอย่าง – ดำเนินการติดตามผลการใช้งานสื่อ รายงานผลผ่านระบบออนไลน์– จัดทำรายงานสรุปผลการดำเนินโครงการ โดยระบุสภาพปัญหาโดยการดำเนินงาน แนวทางการแก้ไขและพัฒนา– เผยแพร่ผลงานนวัตกรรมโครงการนำเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์ ของมหาวิทยาลัยรังสิต โดยศูนย์บริการทางวิชาการ มหาวิทยาลัยรังสิต ขั้นที่ 2 ส่งมอบโครงการแก่กองทุนส่งเสริมและพัฒนาการศึกษาสำหรับคนพิการ  – มอบนวัตกรรมชุดอุปกรณ์การเรียนรู้ นิทานสื่อปฏิสัมพันธ์ คู่มือการใช้งาน หนังสือนิทาน และหนังสือนิทานอิเล็กทรอนิกส์ หัวหน้าโครงการ ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษา ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อปฏิสัมพันธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ค่าตอบแทนผู้ช่วยผู้เชี่ยวชาญ ผู้ช่วยประสานงานโครงการ และผู้รับจ้าง ร่วมกันดำเนินงานจนแล้วเสร็จ ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ)ได้รับการสนับสนุนงบประมาณทั้งสิ้นจำนวน 12,763,494 บาทอุปกรณ์ที่ใช้ Wacom Cintiq ให้การสนับสนุนโดยคณะดิจิทัลอาร์ต 3. การลงมือปฏิบัติ การติดต่อสถานศึกษาที่อยู่ภายใต้สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ในกลุ่มเป้าหมายจำนวน 15 แห่ง การเชื่อมโยงข้อมูลเกี่ยวกับเด็กพิเศษผู้มีความบกพร่องด้านต่างๆ ร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาพิเศษ นำไปสู่การออกแบบสร้างสรรค์นวัตกรรมนิทานและการสอน (ขณะนี้อยู่ในระหว่างการออกแบบนิทาน ช่วงกิจกรรมที่ 2 ของโครงการ)  ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข การปรับแก้ไขในส่วนงานออกแบบให้สอดคล้องกับลักษณะที่นำไปใช้กับเด็กผู้มีความบกพร่องด้านต่างๆ 4. การตรวจสอบและวัดผล วิธีการวัดผลและประเมินผล อยู่ในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ดำเนินการในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 คาดว่า ผลลัพธ์ (Outcome) เด็กพิเศษได้มีทักษะการคิดวิเคราะห์เพิ่มขึ้น ประเมินจากหลังการจัดกิจกรรมภาคสนาม 2. ช่วยส่งเสริมพัฒนาศักยภาพด้านการสอนให้แก่ครู พี่เลี้ยงเด็ก ในการเป็นครูแม่ข่ายต้นแบบ 3. ได้นวัตกรรมสื่อการสอนสำหรับเด็กพิเศษที่ผู้ใช้ทั่วประเทศสามารถเรียนรู้ใช้งานได้ทุกที่ ทุกเวลา 4. เป็นงานวิจัยและนวัตกรรมและองค์ความรู้การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับคนพิการ  การเปรียบเทียบผลลัพธ์กับเป้าหมายและตัวชี้วัดความสำเร็จ ดำเนินการในช่วงกิจกรรมภาคสนาม ประมาณเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2569 ปัจจัยสำคัญที่ทำให้แนวปฏิบัตินี้ประสบความสำเร็จาดว่า เกิดการเรียนรู้ที่มีความหลากหลายแก่ผู้ที่มีความต้องการพิเศษ ความหลากหลายลักษณะเฉพาะของเด็กพิเศษ ที่ครูและผู้ดูแลเด็กพิเศษได้เรียนรู้ร่วมกัน โดยผ่านสื่อนวัตกรรม 5. การปรับปรุงและพัฒนา แนวทางการปรับปรุงเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี การวางแผนด้านบุคลากร เนื่องจากช่วงระหว่างการดำเนินงาน มีคณะทำงานผู้เชี่ยวชาญบางท่านมีภาระงานที่เพิ่มขึ้น ทำให้ต้องเพิ่มจำนวนผู้เชี่ยวชาญ แนวทางในการขยายผลในวงกว้างหรือข้อเสนอแนะเพื่อให้กลายเป็นระเบียบปฏิบัติหรือมาตรฐานในการทำงาน การบันทึกแนวปฏิบัติเป็นหัวข้อ อย่างละเอียด ในสิ่งที่ต้องดำเนินการ เอกสารทุกฉบับทุกขั้นตอน นับตั้งแต่ที่เริ่มดำเนินโครงการ โดยเฉพาะระเบียบปฏิบัติที่ได้รับการสนับสนุนทุนจากภาครัฐ 6. ข้อมูลประกอบ https://drive.google.com/drive/folders/1lu733jlMTHtrVdI-GvLKaKeB-43UPIz6?usp=drive_link

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 2 : KR 2.3.1/1 การพัฒนาความรู้และงานวิจัยของนักศึกษาปริญญาตรีสู่การตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 และนำความรู้ไปใช้ในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนและพัฒนาชุมชน ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ. ดร.ศศิภัทรา ศิริวาโท สถาบันการทูตและการต่างประเทศ 1. บริบทและความสำคัญ ก่อนปีการศึกษา 2562 นักศึกษาของทางหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการพัฒนา (หลักสูตรนานาชาติ) จำเป็นจะต้องเขียนปริญญานิพนธ์ (Independent Study) ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษา ซึ่งนักศึกษาของทางหลักสูตรฯ สามารถเขียนปริญญานิพนธ์ได้ออกมาเป็นอย่างดี และมีคุณภาพสูง มีนักศึกษาจากหลายมหาวิทยาลัยมีการนำงานปริญญานิพนธ์ของนักศึกษาไปใช้อ้างอิงเช่นกัน แต่ในการประเมินคุณภาพการศึกษาประจำปีการศึกษา 2562 ทางหลักสูตรได้รับฟังข้อเสนอแนะจากทางคณะกรรมการประเมินคุณภาพการศึกษาว่า ถึงแม้ว่างานของนักศึกษาจะมีคุณภาพมาก แต่หากไม่มีการตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานของนักศึกษาจากการทำปริญญานิพนธ์ ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่แสดงให้เห็นได้ชัดเจนว่างานของนักศึกษามีคุณภาพเพียงพอหรือไม่ ก็เป็นการยากที่จะตัดสินว่างานวิจัยจากการทำปริญญานิพนธ์ของนักศึกษานั้นมีคุณภาพหรือไม่ ดังนั้นทางคณะกรรมการประเมินคุณภาพการศึกษาจึงเสนอแนะให้ทางหลักสูตรมีการวางแผนที่นะนำปริญญานิพนธ์ของนักศึกษาไปตีพิมพ์เผยแพร่ในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 เพื่อให้ผลงานการทำวิจัยและความรู้จากงานวิจัยของนักศึกษา ได้ถูกนำไปใช้ในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนและพัฒนาชุมชน เนื่องจากนักศึกษาส่วนใหญ่จะทำวิจัยในเรื่องที่เกี่ยวกับพัฒนาในด้านต่าง ๆ ของชุมชนและประเทศของตัวเอง  แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ) จากข้อเสนอแนะของทางคณะกรรมการประเมินคุณภาพการศึกษา ทางคณะการทูตและการต่างประเทศได้มีการประชุมและปรึกษากันในประเด็นนี้ จากการประชุม ทางคณะการทูตและการต่างประเทศมีความเห็นไปในทิศทางเดียวกันที่จะสนับสนุนงานปริญญานิพนธ์ของนักศึกษาที่มีคุณภาพสูง เพื่อส่งเข้าไปให้คณะกรรมการพิจารณาในการนำเสนอและตีพิมพ์เผยแพร่ในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 จุดมุ่งหมายของการจัดทำแนวปฏิบัตินี้ขึ้นมา เพื่อ ส่งเสริมและเพิ่มศักยภาพของนักศึกษาในการส่งเสริมให้เกิดการสร้างผลงานวิจัยและนวัตกรรมที่สามารถนำ องค์ความรู้ไปใช้ประโยชน์ที่ตอบสนองยุทธศาสตร์ชาติ เพื่อแสดงให้เห็นว่าผลงานวิจัยของนักศึกษาที่เป็นปริญญานิพนธ์นั้น มีคุณภาพสูง และสามารถนำความรู้นี้ไปใช้ในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนและพัฒนาชุมชน และเป้าหมายสำคัญที่ทางคณะการทูตและการต่างประเทศจัดทำแนวปฏิบัตินี้ขึ้นมาเพื่อ ให้นักศึกษาสามารถผลิตงานวิจัยที่เป็นองค์ความรู้พื้นฐานทางสังคมและความเป็นมนุษย์ โดยสามารถชี้ให้เห็นถึงปัญหาในสังคมที่เกิดขึ้น และผลิตงานวิจัยที่สามารถช่วยลดปัญหาทางสังคมลงได้ ซึ่งหากนักศึกษาสามารถตีพิมพ์เผยแพร่งานวิจัยในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 ได้ ก็จะช่วยพัฒนาและเพิ่มศักยภาพและทักษะของนักศึกษาในด้านการเขียนงานวิชาการและการนำเสนองานในที่สาธารณะ ซึ่งเป็นหนึ่งในทักษะที่สำคัญที่นักศึกษาจะต้องมีในการศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการพัฒนา (หลักสูตรนานาชาติ) ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ความรู้แบบชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) ความรู้จากคลังความรู้ของเว็บไซต์ระบบการจัดการความรู้  http://lc.rsu.ac.th/km/Knowledgebase และ https://rkms.rsu.ac.th/)      ระบุแนวปฏิบัติที่ดีที่นำมาใช้                                  อื่น ๆ (โปรดระบุ) นักศึกษาต้องนำความรู้ที่เรียนในรายวิชาต่าง ๆ ของหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการพัฒนา (หลักสูตรนานาชาติ) มาใช้ในการทำวิจัย โดยเฉพาะความรู้ในรายวิชา IRD401 Research Methodology รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้                ในแนวปฎิบัตินี้นักศึกษาจะต้องใช้ความรู้ที่เรียนในรายวิชาต่าง ๆ อย่างน้อย 5 รายวิชา เป็นพื้นฐานในการเริ่มคิดหัวข้อวิจัย ได้แก่ รายวิชา IRD401 Research Methodology, IRD 334 Foreign Policy Analysis, IRD171 Introduction to Southeast Asian Political Economy and Culture, IRD307 International Organizations and Cooperation และ IRD100 Academic Skills in International Relations and Development และต้องใช้ความรู้จากรายวิชาหลักอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อวิจัยมามาใช้ในการทำวิจัยและเขียนปริญญานิพนธ์ที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และการพัฒนา ยกตัวอย่างเช่น รายวิชา IRD233 Public Policy Analysis, IRD258 Crime, Violence and Conflict in Development, IRD317 China in the 21st Century, IRD334 Asian Studies และ IRD359 International Security เป็นต้น นอกจากนี้นักศึกษายังต้องใช้ทักษะและความรู้ที่เกี่ยวกับการติดต่อสื่อสารและการนำเสนองานที่ได้จากการเรียนรู้ในห้องเรียนและจากการทำกิจกรรมต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย เพื่อประสานขอข้อมูลและขอสัมภาษณ์กับหน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐ รัฐวิสาหกิจ เอกชน และองค์กรพัฒนาเอกชน (NGO) 2. การวางแผน ตัวชี้วัดความสำเร็จในการดำเนินงาน ยุทธศาสตร์ที่ 2.3 โปรดระบุ KR 2.3.1/1 จำนวนงานวิจัยเชิงบูรณาการ กับการบริการวิชาการ หรืองานวิจัยที่มุ่งเน้นนำเอาความรู้ ผลงานวิจัย งานสร้างสรรค์ และ/หรือนวัตกรรมไปใช้เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชน ซึ่งส่งผลให้ชุมชนหรือองค์การเป้าหมายได้รับการพัฒนา สอดคล้องตามตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดประกันคุณภาพ รายละเอียดตัวชี้วัด ตัวชี้วัดที่ 3.2 ด้านการส่งเสริมและพัฒนานักศึกษา ในด้านการพัฒนาศักยภาพนักศึกษาในการส่งเสริมให้เกิดการสร้างผลงานวิจัย งานสร้างสรรค์และนวัตกรรมที่สามารถนำองค์ความรู้ไปใช้ประโยชน์ตอบสนองยุทธศาสตร์ชาติ ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป) ทางคณะการทูตและการต่างประเทศมีการประเมินผลแนวปฎิบัตินี้ โดยวัดผลจากจำนวนผลงานวิจัยของนักศึกษาที่ได้ตีพิมพ์เผยแพร่งานวิจัยในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ หรือในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 อย่างน้อยปีการศึกษาละ 2 ชิ้น ขั้นตอนการดำเนินงาน ทางคณะการทูตและการต่างประเทศ มีขั้นตอนการดำเนินการในแต่ละปีการศึกษาดังนี้ ในปีการศึกษา 2563 ให้ ผศ. ดร. ศศิภัทรา ศิริวาโท ปรับเพิ่มเนื้อหาการสอนเกี่ยวกับการเขียนบทความวิจัย ขั้นตอนในการยื่นบทความวิจัย และการนำเสนอบทความวิจัยในรายวิชา IRD 401 Research Methodology เพื่อให้นักศึกษาเข้าใจถึงวิธีการทำบทความวิจัยตั้งแต่ขั้นตอนแรกไปจนถึงการนำเสนองานวิจัยในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และการส่งบทความให้ทางวารสารพิจารณา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2563 เป็นต้นมา เมื่อนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในรายวิชา IRD 401 Research Methodology นักศึกษาจะทราบตั้งแต่สัปดาห์แรกของการเรียนว่า นักศึกษาได้อาจารย์ท่านใดเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาในการทำปริญญานิพนธ์ เพื่อให้นักศึกษาได้มีโอกาสในการพูดคุยและปรึกษาหัวข้อในการทำวิจัย และกรอบของการวิจัย ซึ่งก่อนหน้านี้นักศึกษาจะทราบว่าอาจารย์ท่านใดเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็ต่อเมื่อนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในรายวิชา IRD 498 Independent Study อาจารย์ที่ปรึกษาและนักศึกษาสามารถเริ่มพูดคุยและปรึกษาถึงหัวข้อที่นักศึกษาต้องการทำวิจัยเพื่อทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) ได้เลยทันที เพื่อให้นักศึกษามีเวลามากขึ้นในการทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) เพื่อให้งานออกมามีคุณภาพและได้รับการยอมรับตามมาตรฐานการเผยแพร่ผลงานวิจัยตามมาตรฐานสากลและนำไปใช้ได้จริง หลังจากที่นักศึกษาได้หัวข้อในการทำวิจัยแล้ว นักศึกษาจะนำเสนอหัวข้อการวิจัยในรายวิชา IRD 401 Research Methodology และเริ่มหาข้อมูลในการทำ Research Proposal ซึ่งจะประกอบไปด้วยบทที่ 1 -3 เพื่อส่งในรายวิชา IRD 401 Research Methodology นักศึกษาจะเริ่มหาข้อมูลและพัฒนา Research Proposal ไปในแต่ละสัปดาห์ที่เรียนในรายวิชา IRD 401 Research Methodology เมื่อสิ้นสุดภาคการศึกษา นักศึกษาจะนำเสนอ Research Proposal ซึ่งประกอบไปด้วยบทที่ 1 -3 ในรายวิชา IRD 401 Research Methodology หลังจากที่สิ้นสุดการเรียนในรายวิชา IRD 401 Research Methodology นักศึกษาจะพัฒนาบทที่ 2-3 กับอาจารย์ที่ปรึกษา และเริ่มลงพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูล ซึ่งนักศึกษาจะสามารถทำวิจัยต่อจากที่ทำไว้ในรายวิชา IRD 401 Research Methodology ได้เลย นักศึกษาจะสามารถทำวิจัยด้วยการค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติม การสัมภาษณ์ และการวิเตราะห์ข้อมูล ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพราะมีโครงร่างของงานวิจัยอยู่แล้วจาก Research Proposal อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในการทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) ให้สำเร็จตามเวลา หากงานของนักศึกษามีคุณภาพและคณะกรรมการสอบปริญญานิพนธ์ (Senior Project) เห็นพ้องต้องกันว่างานของนักศึกษามีคุณภาพ ให้อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำเพิ่มเติม   ในการแก้ไขงานตามความเห็นของคณะกรรมการสอบปริญญานิพนธ์ (Senior Project) และเขียนบทความงานวิจัยในการส่งเผยแพร่ในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ หรือส่งบทความเพื่อให้ทางวารสารพิจารณาสำหรับการตีพิมพ์เผยแพร่ สำหรับการนำเสนอบทความวิจัยในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติและมีการตีพิมพ์เผยแพร่ใน Proceeding คณะกรรมการสอบปริญญานิพนธ์คัดเลือกงานของนักศึกษาที่มีคุณภาพ อาจารย์ที่ปรึกษาติดต่อเพื่อพูดคุยกับนักศึกษาที่ได้รับการคัดเลือก เกี่ยวกับขั้นตอนในการเผยแพร่ผลงานวิจัยตามมาตรฐานสากล และนักศึกษาตอบรับเข้าร่วมในการเผยแพร่ผลงาน อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในการปรับแก้งานและเขียนบทความเพื่อเตรียมสำหรับส่งบทความงานวิจัยในการเผยแพร่ในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ นักศึกษาส่งบทความงานวิจัยในการเผยแพร่ในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ รอการตอบรับและแก้ไขจากผู้จัดงานการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ หากบทความได้รับการตอบรับ อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในการแก้ไขตามข้อเสนอแนะและความคิดเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิ หลังจากการแก้ไขบทความเสร็จสิ้น อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในเรื่องของการนำเสนอบทความในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ นักศึกษานำเสนอผลงานในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และตีพิมพ์บทความใน Conference Proceeding สำหรับการนำเสนอบทความวิจัยในวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI คณะกรรมการสอบปริญญานิพนธ์คัดเลือกงานของนักศึกษาที่มีคุณภาพ อาจารย์ที่ปรึกษาติดต่อเพื่อพูดคุยกับนักศึกษาที่ได้รับการคัดเลือก เกี่ยวกับขั้นตอนในการเผยแพร่ผลงานวิจัยตามมาตรฐานสากล และนักศึกษาตอบรับเข้าร่วมในการเผยแพร่ผลงาน อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในการปรับแก้งานและเขียนบทความเพื่อเตรียมสำหรับส่งบทความงานวิจัยในวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI นักศึกษาส่งบทความงานวิจัยในวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI รอการตอบรับและแก้ไขจากวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI หากบทความได้รับการตอบรับ อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในการแก้ไขตามข้อเสนอแนะและความคิดเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิ รวมทั้งให้คำแนะนำในเรื่องของการตรวจภาษา หลังจากการแก้ไขบทความเสร็จสิ้น อาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำในเรื่องของเอกสารและขั้นตอนต่าง ๆ ในการเผยแพร่บทความในวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI นักศึกษาได้รับใบตอบรับ และรับทราบถึงเล่ม และฉบับที่จะได้เผยแพร่ผลงานในวารสารซึ่งอยู่ในฐาน TCI ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ) ใช้ทรัพยากรของห้องสมุดมหาวิทยาลัยรังสิต ในการสืบค้นงานวิจัย และขอยืมหนังสือและบทความจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ที่เป็นเครื่อข่ายของห้องสมุดมหาวิทยาลัยรังสิต 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอน จากการปฏิบัติตามแนวทางข้างต้น ตั้งแต่ปีการศึกษา 2563 เป็นต้นมา ทางคณะการทูตและการต่างประเทศมีการนำเสนอผลงานวิจัยของนักศึกษาในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และในวารสารที่อยู่ใน TCI ฐาน 1 และ 2 อย่างน้อยปีการศึกษาละ 2 ชิ้น ดังนี้ ตารางสรุปการตีพิมพ์เผยแพร่บทความงานวิจัยในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติและในวารสารที่อยู่ในฐาน TCI ตั้งแต่ปีการศึกษา 2563 – 2568 ปีการศึกษา บทความวิจัยที่นำเสนอในการประชุมวิชาการระดับนานาชาติ และได้รับการตีพิมพ์ใน Proceeding บทความวิจัยที่ได้รับการเผยแพร่ในวารสารที่อยู่ในฐาน TCI กลุ่ม 1 และ กลุ่ม 2 2563 Yi Myint, M. & Withitwinyuchon, N.  (2021, April 30). Women’s Participation in Politics and Peace Process of Myanmar. Proceedings of the sixth RSU International Research Conference (pp. 369 – 382). Pathum Thanee, Thailand. Win, H. N. and Siriwato, S. (2021, April 30). Free and fair elections in Myanmar: A case study of the 2015 and 2020 general elections in Myanmar. Presenting in the sixth RSU International Research Conference (p. 687). Pathum Thanee, Thailand. – 2564 Abrahan and Siriwato, S. (2022, April 29). Examining the peace process in Myanmar: A case study of Nationwide Ceasefire Agreement (NCA) related to the 2021 military coup. Proceedings of the seventh RSU International Research Conference (pp. 339 – 356). Pathum Thanee, Thailand. Phyu, P. E. and Siriwato, S. (2022, April 29). The progress and challenges of higher education in Myanmar. Proceedings of the seventh RSU International Research Conference (pp. 50 – 64). Pathum Thanee, Thailand. Win, H. N. and Siriwato, S. (2021). Free and fair elections in Myanmar: A case study of the 2015 and 2020 general elections in Myanmar. Rangsit Journal of Social Sciences and Humanities, 8(2), 28-41. Retrieved from https://rjsh.rsu.ac.th/files/ckeditor/20210716162448.pdf (TCI กลุ่ม 1) (ได้รับการคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 5 ของงานวิจัยที่ดีที่สุดในการนำเสนอในงานประชุมวิชาการ The sixth RSU International Research Conference 2021 จึงได้รับเลือกให้เผยแพร่ในวารสาร) 2565 Pyae Kyaw, S. Y. and Siriwato, S. (2023, April 28). Examining relationship between China and Myanmar After the 2021 military coup. Proceedings of the eighth RSU International Research Conference on Social Sciences, Humanities, Education, Management and Arts (pp. 236 – 246). Pathum Thanee, Thailand. Oo, N. C., Siriwato, S., Mamadkul, J. Sanguanbun, S. and Charnbhumidol, P. (2023, April 28). Analyzing the importance and impacts of Nationwide Ceasefire Agreement (NCA) in the peacebuilding of Myanmar. Proceedings of the eighth RSU International Research Conference on Social Sciences, Humanities, Education, Management and Arts (pp. 247 – 261). Pathum Thanee, Thailand.   2566   Chan, M. L. and Siriwato, S. (2023). Mother tongue based multilingual education (MTB-MLE): An alternative to monolingual education policy in Myanmar. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 10(2), 51-68. Retrieved from https://jcsh.rsu.ac.th/volume/10/number/2/article/226 (TCI กลุ่ม 1) Boonyaratanakornkit, T. and Withitwinyuchon, N. (2023). Let’s Go Halves Scheme: An evaluation of effectiveness and efficiency. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 10(2), 19-36. Retrieved from https://jcsh.rsu.ac.th/volume/10/number/2/article/224  (TCI กลุ่ม 1) dechen, K. and Siriwato, S. (2023). The dynamics of the economic relationship between India and Bhutan. Journal of Social Innovation, 6(2), 96-130. Retrieved from https://jsi.rsu.ac.th/Article/65a744f8-96c5-4ec6-82ae-f62ae39db83a (TCI กลุ่ม 2) 2567   Chhin-Eng, K. and Siriwato, S. (2024). Examining the effect of China foreign aid and diplomacy on Cambodia good governance and growth stability. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 11(1), 56-72. Retrieved from https://jcsh.rsu.ac.th/volume/11/number/1/article/237 (TCI กลุ่ม 1) 2568   Zin Thin, S., and Siriwato, S. (2025). Examining Migrant Workers’ Rights in Fishing Industry of Thailand after Ratification of ILO C188: A Case Study of Burmese Migrant Workers in Ranong Province, Thailand. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 12(1), 1–20. https://doi.org/10.59796/jcsh.v12i1.1-20 (TCI กลุ่ม 1) Trirat, C. S., and Siriwato, S. (2025). The role of clean energy and clean transportation in mitigating climate change: A case study of BTS Skytrain in Bangkok, Thailand. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 12(2), 58–80. Retrieved from https://doi.org/10.59796/jcsh.v12i2.58-80  (TCI กลุ่ม 1) Kyauk, S. K., and Siriwato, S. (2025). Human rights due diligence in Thailand’s construction: Protecting Myanmar migrant workers. Asian Crime

รางวัลชมเชย ปีการศึกษา 2568 ยุทธศาสตร์ที่ 3 : KR 3.3.1/1 การนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงานและเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น กรณีระบบ IP (Improvement Plan) ผู้จัดทำโครงการ​ ผศ.สมศักดิ์ เอื้ออัชฌาสัย คุณพรรนิภา แดงเลิศ คุณธนัญชนก วารินหอมหวล คุณดนิตา นิธิวาณิชสกุล คุณศศิธร นครไชย สำนักงานประกันคุณภาพ 1. บริบทและความสำคัญ                สำนักงานประกันคุณภาพ (สปค.) มีหน้าที่ในการกำกับ ติดตาม ประสานงาน ส่งเสริมและสนับสนุนการประกันคุณภาพการศึกษาภายในของมหาวิทยาลัยทั้งในระดับหลักสูตร ระดับคณะ ระดับหน่วยงานสนับสนุน และระดับสถาบัน ให้สอดคล้องกับมาตรฐานคุณภาพการศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต ส่งเสริมและสนับสนุนการประกันคุณภาพภายนอกตามเกณฑ์ของสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน) สมศ. ซึ่งในการสนับสนุนให้หลักสูตร คณะ หน่วยงาน และสถาบัน สามารถดำเนินการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในและภายนอก ได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีประสิทธิผลนั้น จำเป็นจะต้องมีระบบสนับสนุนการประเมินคุณภาพ และระบบสนับสนุนการจัดทำแผนปรับปรุงคุณภาพอย่างเป็นระบบที่สามารถทดแทนการทำงานแบบ Manual ซึ่งมีข้อจำกัดและข้อผิดพลาดในการทำงาน เช่น การรายงานผลประเมิน ระดับหลักสูตร และระดับคณะของผู้ประเมินคุณภาพผ่าน Template (ไฟล์ Word) ผู้ประเมินฯ ยังต้องใช้คู่มือการประกันคุณภาพประกอบการรายงาน การนำเข้าข้อมูล และการคำนวณตรวจสอบข้อมูลเชิงผลลัพธ์แนวโน้มต่างๆ ด้วยตนเอง นอกจากนี้ข้อเสนอแนะต่างๆ ของผู้ประเมินฯ จะไม่ถูกนำไปสร้างรายงานแผนปรับปรุงคุณภาพแบบอัตโนมัติ ไม่ว่าจะระดับหลักสูตร หรือระดับคณะ ทำให้ทั้งหลักสูตร และคณะเสียโอกาสในการตรวจสอบความครบถ้วนของการจัดทำแผนการปรับปรุงคุณภาพ และมหาวิทยาลัยก็เสียโอกาสในการจัดเก็บและติดตามการจัดทำแผนการปรับปรุงคุณภาพในทุกระดับ อย่างเป็นระบบ รวมทั้งเสียโอกาสการนำข้อมูลที่ผ่านการประเมินฯ แล้วมาใช้วิเคราะห์สร้างรายงานผลการดำเนินงานตาม Key Result ตามแผนยุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต แบบอัตโนมัติอีกด้วย                ทั้งนี้ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเพื่อเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน พัฒนาองค์กร ลดระยะเวลาการทำงานของบุคลากร สำนักงานประกันคุณภาพ จึงพัฒนาระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) ซึ่งเป็นระบบรายงานผลการดำเนินงานประกันคุณภาพการศึกษาภายใน เป็นระบบที่พัฒนาขึ้นเพื่อรองรับการตรวจประเมินคุณภาพการศึกษาภายในรูปแบบออนไลน์ ผู้ใช้งานระบบคือ ประธานและกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้บริหาร คณบดี รองคณบดี เพื่อใช้ในการรายงานผล การบันทึกผลประเมินฯ บันทึกข้อเสนอแนะต่างๆ รวมถึงเป็นระบบที่ให้ทางคณะ/วิทยาลัย/สถาบัน กรอกข้อมูลการรายงาน Improvement Plan และนำข้อมูลไปดำเนินการจัดทำAction Plan ต่อไป ระบบนี้ยังสามารถเก็บข้อมูลย้อนหลัง และสรุปข้อมูลต่างๆ ออกมาเป็น Report ผลการดำเนินงานตาม Key Result ตามแผนยุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต แบบอัตโนมัติ เพื่อที่สำนักงานประกันคุณภาพ สำนักงานวางแผนและพัฒนา สำนักงานมาตรฐานวิชาการ และหน่วยงานอื่นๆ สามารถนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ต่อได้ เนื่องด้วยปัจจุบันสำนักงานประกันคุณภาพปรับรูปแบบการปฏิบัติงานเป็นลักษณะ online ทั้งหมด ทั้งการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในระดับหลักสูตร ระดับคณะ และระดับสถาบัน  และการสนับสนุนและติดตามหลักสูตร/คณะต่างๆ ในการจัดทำแผนปรับปรุงการดำเนินงาน (Improvement Plan) แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเป้าหมายอะไร (เช่น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน เพิ่มความพึงพอใจ)                แนวปฏิบัตินี้จัดทำขึ้นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน ลดระยะเวลา ลดต้นทุน และเพิ่มความพึงพอใจให้กับผู้ใช้งานระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) แยกตามกลุ่มผู้ใช้งาน ดังนี้ กลุ่มผู้ใช้งานแอดมิน (Admin) สามารถ Set ข้อมูลหลักสูตร คณะวิชา และผู้ประเมินฯ ที่จะได้รับการประเมินคุณภาพการศึกษาในปีการศึกษานั้นได้สะดวกและรวดเร็วมากขึ้น และสามารถดูข้อมูลในภาพรวม ข้อมูลแยกตามรายตัวบ่งชี้ ข้อมูลแยกตาม KR (นำข้อมูลในส่วนนี้ส่งสำนักงานวางแผนและพัฒนา จำนวนทั้งหมด 9 KR) หรือนำส่งข้อมูลอื่นๆ ให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำมาวิเคราะห์ ปรับปรุงและพัฒนางานในปีการศึกษาถัดไป และระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) กลุ่มผู้ใช้งานทั่วไป จะแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่                2.1) ผู้ประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร และระดับคณะวิชา จะได้รับ Email จากระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) ให้เข้าทำแบบรายงานคุณภาพการศึกษาภายใน (ฉบับเบื้องต้น) โดยผู้ประเมินฯ สามารถเข้าไปกรอกข้อมูลได้ง่ายและสะดวกมากขึ้น ทั้งนี้ ระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) จะคำนวณค่าแนวโน้มและคะแนนให้ผู้ประเมินฯ แบบอัตโนมัติด้วย                2.2) สำหรับหลักสูตร และคณะวิชา ระบบ Improvement Plan (ระบบ IP) จะเก็บข้อมูลรายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร และระดับคณะวิชา ย้อนหลังได้ 5 ปีการศึกษา เป็นการจัดเก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบ ทำให้ผู้ใช้งานสามารถค้นหาข้อมูลได้ง่ายและสะดวก รวมถึงการนำผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ทั้งระดับหลักสูตร และคณะวิชามาจัดทำรายงานแผนการปรับปรุงการดำเนินงาน (Improvement Plan) ตามข้อเสนอแนะของคณะกรรมการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร/คณะวิชา ผ่านระบบ IP ได้โดยระบบ IP จะดึง Comment จากรายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร/คณะวิชา ซึ่งผู้ใช้งานสามารกรอกข้อมูลเพิ่มเติมผ่านระบบ IP ได้ทันที ความรู้ที่สำคัญที่นำมาใช้ ความรู้แบบชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) ความรู้จากคลังความรู้ของเว็บไซต์ระบบการจัดการความรู้  (http://lc.rsu.ac.th/km/Knowledgebase และ https://rkms.rsu.ac.th/) อื่น ๆ (โปรดระบุ) นำความรู้มาจาก คู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2563 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2565) ใช้ความรู้เรื่องตัวบ่งชี้ และเกณฑ์การประกันคุณภาพการศึกษาภายในตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตร พ.ศ.2558 คู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2567 ใช้ความรู้เรื่องตัวบ่งชี้ และเกณฑ์การประกันคุณภาพการศึกษาภายในตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตร พ.ศ.2565 แผนยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2565-2569 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2567-2569) ใช้ความรู้เรื่อง Key Result ต่างๆ ที่เชื่อมโยงกับผลลัพธ์การประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน แนวปฏิบัติและ Template การรายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร ใช้ความรู้เรื่อง Requirement ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการพัฒนาระบบผู้ประเมินฯ ระดับคณะ แนวปฏิบัติและ Template แผนปรับปรุงการดำเนินงาน ระดับหลักสูตร และระดับคณะใช้ความรู้เรื่อง Requirement ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการพัฒนาระบบแผนปรับปรุงการดำเนินงาน ความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคน (Tacit Knowledge) เจ้าของความรู้/สังกัด สำนักงานประกันคุณภาพ โดยประชุมร่วมกับโปรแกรมเมอร์เพื่อออกแบบระบบ IP ให้ง่ายต่อการใช้งาน เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน และทดสอบระบบร่วมกับอนุกรรมการดำเนินงานประกันคุณภาพ เพื่อให้ระบบมีประสิทธิภาพในการดำเนินงานสูงสุด รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความรู้ที่นำมาใช้                ขั้นตอนที่ 1 วิเคราะห์ความต้องการของ Stakeholder                สำนักงานประกันคุณภาพได้นำกระบวนการจัดการความรู้มาใช้ในการพัฒนาระบบ Improvement Plan (IP) ในลักษณะ PDCA กล่าวคือมีการศึกษาวางแผนการพัฒนาระบบอัตโนมัติมาแทนที่ระบบการทำงานแบบ Manual โดยเริ่มต้นด้วยการวิเคราะห์ความต้องการของ Stakeholder ดังนี้                1.1 ผู้ประเมินคุณภาพการศึกษาภายในทั้งระดับหลักสูตรและระดับคณะ มีความต้องการระบบการประเมินฯ ที่เป็น Online web base, มี Help ที่อธิบายการกรอกข้อมูล, มีระบบนำเข้าข้อมูลอัตโนมัติต่างๆ, มีระบบช่วยคำนวณ เช่น ค่าแนวโน้มต่างๆ ตลอดจนตารางสรุปคะแนนประเมินฯ                1.2 หลักสูตร และคณะ มีความต้องการระบบรายงานแผนปรับปรุงการดำเนินงานที่เป็น Online web base และมีระบบนำเข้าข้อมูลอัตโนมัติต่างๆ เช่น ข้อแนะนำของผู้ประเมินฯ                1.3 หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการใช้ประโยชน์จากผลลัพธ์การประเมิน เช่น สำนักงานวางแผนและพัฒนา ต้องการรายงานผลการดำเนินงานตาม Key Results ต่างๆ ( 9 Key Results)  เป็น Online web baseและอัตโนมัติ                1.4 คณะอนุกรรมการดำเนินงานประกันคุณภาพ ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา และร่วมทดสอบระบบ                ขั้นตอนที่ 2 การสรุปความต้องการในการพัฒนาระบบ IP                สำนักงานประกันคุณภาพทำการสรุป Stakeholder Need โดยจัดทำเป็นไฟล์ Excel และไฟล์ Word เพื่อใช้ส่งมอบความต้องการในการพัฒนาระบบให้กับ Developer เพื่อให้ Developer เสนอราคาในการพัฒนาระบบ IP                 ขั้นตอนที่ 3 การขออนุมัติงบประมาณพัฒนาโครงการพัฒนาระบบ IP                สำนักงานประกันคุณภาพ จัดทำโครงการพัฒนาระบบ IP เพื่อเสนอสำนักงานวางแผนและพัฒนา และสำนักงานงบประมาณ เพื่อขออนุมัติงบประมาณในการพัฒนาระบบ IP                ขั้นตอนที่ 4 การวิเคราะห์ระบบ                สำนักงานประกันคุณภาพ ตรวจสอบผลการวิเคราะห์ระบบของ Developer เพื่อยืนยัน Input, process และ Output ของระบบ IP                  ขั้นตอนที่ 5 การตรวจรับระบบ                สำนักงานประกันคุณภาพ ร่วมกับอนุกรรมการดำเนินงานประกันคุณภาพ ทำการทดสอบการทำงานของระบบ IP ทั้งการทดลองใช้ประเมินคุณภาพการศึกษาภายในระดับหลักสูตรและระดับคณะ                ขั้นตอนที่ 6 การดำเนินการเปิดใช้งานระบบ IP และการประเมินความพึงพอใจ                สำนักงานประกันคุณภาพดำเนินการเปิดใช้งานระบบ IP ใน Phase ที่ 1 (ประกอบด้วย ระบบย่อย คือ ระบบการรายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตรและระดับคณะ และระบบการจัดทำรายงานการปรับปรุงคุณภาพ ทั้งระดับหลักสูตรและระดับคณะ) เป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2565  แล้วเปิดใช้งานระบบ IP ใน Phase ที่ 2 (เพิ่มการรายงานผลลัพธ์ตาม Key Result)  เป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2566 และมีการประเมินความพึงพอใจผู้ใช้งานระบบ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2565 – 2567 2. การวางแผน ยุทธศาสตร์ที่ 3 โปรดระบุ KR KR 3.3.1/1 มีกิจกรรม/โครงการที่นำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ใน การจัดการเรียนการสอน หรือการปฏิบัติงานและเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น สอดคล้องตามตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดประกันคุณภาพ ระดับหน่วยงานในตัวบ่งชี้ที่ 4  ภาระงานหลัก      รายละเอียดตัวชี้วัด       KR 3.3.1/1 มีกิจกรรม/โครงการที่นำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ใน การจัดการเรียนการสอน หรือการปฏิบัติงานและเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น อย่างน้อย 1 กิจกรรม/โครงการต่อปี       สำนักงานประกันคุณภาพ มีโครงการพัฒนาระบบ IP เพื่อนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงานประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน และปฏิบัติงานจัดทำแผนปรับปรุงคุณภาพหลักสูตรและคณะ ตลอดจนการออกรายงานผลลัพธ์การดำเนินงานตาม Key Results ต่างๆ เพื่อทดแทนการดำเนินงานทั้ง 3 ส่วนดังกล่าวที่เคยเป็นรูปแบบ Manual มาเป็นระบบ Online Web Base และการออกรายงานต่างๆ แบบอัตโนมัติอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล ตัวชี้วัดรอง (หากมีการวัดผลและประเมินผล ให้อธิบายรายละเอียดตัวชี้วัดโดยสรุป)                ตัวบ่งชี้คุณภาพ ระดับหน่วยงานสนับสนุน ตัวบ่งชี้ที่ 4 ภาระงานหลัก หน่วยงานมีการกำหนดภาระงานหลักตามพันธกิจของหน่วยงานไว้อย่างครบถ้วนในแผนปฏิบัติงานประจำปี และมีการจัดทำแผนการจัดเก็บข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานของท่านตามตัวบ่งชี้ของสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) และของสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สป.อว.) โดยมีกลไกในการจัดเก็บข้อมูลที่เหมาะสม มีการดำเนินงานตามแผนงาน มีการประเมินผลแผนการดำเนินงาน และมีการนำผลการประเมินมาปรับปรุงการดำเนินงานตามภาระงานหลักอย่างชัดเจน ตลอดจนนำมาใช้วางแผนพัฒนาระบบงานต่อไป เกณฑ์มาตรฐานในการวัดระดับคุณภาพ ของตัวบ่งชี้ที่ 4 (ดำเนินการครบ 5 ข้อ ได้ 5.00 คะแนน) มีการกำหนดภาระงานหลักตามพันธกิจของหน่วยงานไว้อย่างครบถ้วนในแผนปฏิบัติงานประจำปี มีการดำเนินงานตามภาระงานหลักครบถ้วนทุกพันธกิจ มีการประเมินผลการดำเนินงาน เช่น การประเมินความพึงพอใจของการให้บริการในภาระงานหลักต่างๆ ที่แสดงถึงรูปแบบการให้บริการที่เหมาะสม มีการนำผลการประเมินมาปรับปรุงการดำเนินงานตามภาระงานหลักอย่างชัดเจน ตลอดจนนำมาใช้วางแผนพัฒนาระบบงานต่อไป บุคลากรทุกคนในหน่วยงานรับทราบและนำผลการประเมินไปปรับปรุงการดำเนินงานในส่วนที่เกี่ยวข้องและรายงานผลการดำเนินงานต่อผู้บังคับบัญชา                ทั้งนี้ สำนักงานประกันคุณภาพ จึงใช้งานระบบ IP เป็นส่วนหนึ่งของการประเมินคุณภาพหน่วยงานตามตัวบ่งชี้ที่ 4 ภาระงานหลัก ซึ่งพบว่าการพัฒนา ระบบงาน IP นั้นตอบการดำเนินงานตามเกณฑ์มาตรฐานครบทั้ง 5 ข้อ ขั้นตอนการดำเนินงาน                สำนักงานประกันคุณภาพได้นำกระบวนการจัดการความรู้มาใช้ในการพัฒนาระบบ Improvement Plan (IP) โดยผู้บริหารหน่วยงานให้ความสำคัญกับการจัดการความรู้ โดยส่งเสริมให้บุคลากรในหน่วยงานเข้าร่วมอบรมแนวทางการจัดการความรู้ในทุกปีการศึกษา หรือศึกษาผ่านผลงานการจัดการความรู้/ผลงาน KM ที่ได้รับรางวัลแนวปฏิบัติติที่ดี ผ่านระบบ RKMS ของมหาวิทยาลัย เพื่อนำข้อมูลที่ได้จากการเข้าร่วมอบรมหรือจากการศึกษาด้วยตนเอง ผ่านระบบ RKMS ของมหาวิทยาลัย มาประชุมระดมความคิดเห็นเพื่อวิเคราะห์ รวบรวมข้อมูลผลการดำเนินงานของหน่วยงานที่ประสบความสำเร็จและองค์ความรู้ของบุคลากรตามพันธกิจใหม่ที่ได้รับมอบหมาย โดยมีกระบวนการจัดการความรู้ของหน่วยงานใน 6 ขั้นตอน ดังนี้ การกำหนดความรู้ที่จำเป็น โดยผ่านการประชุมสำนักงานประจำสัปดาห์ (การประชุมคณะกรรมการเตรียมวาระการประชุมอนุกรรมการดำเนินงานประกันคุณภาพ มหาวิทยาลัยรังสิต) เพื่อร่วมกันพิจารณาว่าความรู้ใดที่สำคัญและเป็นผลมาจากแนวปฏิบัติที่ประสบความสำเร็จจากปีการศึกษาที่ผ่านมา ซึ่งพบว่า เป็นเรื่องการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงาน เพื่อทำให้เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น กรณีการระบบ IP (Improvement Plan) แบบ Online Web Base เพื่อทดแทนการทำงานแบบ Manual การเสาะหาความรู้ที่ต้องการ เป็นการประชุมกรรมการเตรียมวาระฯ เพื่อรวบรวมแนวปฏิบัติที่มีอยู่ในการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในทุกระดับ ที่ต้องการนำมาปรับปรุงเชิงประยุกต์จากการดำเนินงานแบบ Manual ไปสู่การดำเนินงานแบบ Online Web Base การปรับปรุง/ ดัดแปลง/ การสร้างความรู้บางส่วนให้เหมาะสมต่อการใช้งาน สำนักงานประกันคุณภาพจะประชุมร่วมกันในการออกแบบข้อมูลที่จะปรากฏในระบบ IP โดยการวิเคราะห์ สังเคราะห์ และปรับปรุง จากข้อมูลแหล่งความรู้ต่างๆ ที่จะถูกกำหนดในข้อที่ 2 การประยุกต์ใช้ความรู้ในงานของตน โดยการนำความรู้ที่ได้จากการประชุมสำนักงาน/ ระดมความคิดเห็น และการให้ความรู้แบบ Coaching จากผู้บริหารหน่วยงาน ความรู้จากโปรแกรมเมอร์ รวมถึงการศึกษาค้นคว้าข้อมูลด้วยตนเองผ่าน Online Learning Platform เพื่อนำไปปรับใช้ในการปฏิบัติงานและการพัฒนาระบบอย่างเป็นขั้นตอนที่ประกอบด้วยการวิเคราะห์ Stakeholder Need, การสรุป Requirements ในรูปแบบที่ง่ายต่อการวิเคราะห์ระบบ, การวิเคราะห์ระบบ, การพัฒนาระบบ, การทดสอบและการตรวจรับระบบ การนำประสบการณ์จากการทำงาน และการประยุกต์ใช้ความรู้มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และสกัด “ขุมความรู้” ออกมาบันทึกไว้ สำนักงานประกันคุณภาพจะดำเนินการสรุปแนวปฏิบัติของการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ผ่านระบบ IP หลังได้ใช้งานในระบบดังกล่าว ตลอดจนมีผลการประเมินความพึงพอใจไปแล้ว 3 ปีการศึกษา เพื่อเป็นการถ่ายทอดแนวปฏิบัติที่ประสบความสำเร็จ และเชื่อมโยงกับ       Key Result 3.3.1/1 มีกิจกรรม/โครงการที่นำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ใน การจัดการเรียนการสอน หรือการปฏิบัติงานและเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น แล้วนำเสนอผ่านระบบ RKMS ต่อไป การจดบันทึกขุมความรู้และแก่นความรู้สำหรับไว้ใช้งานและปรับปรุงเป็นชุดความรู้ที่ครบถ้วนสำนักงานประกันคุณภาพจะสรุปแนวปฏิบัติของการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ทั้งในรูปแบบการจัดการความรู้ผ่านระบบ RKMS, รูปแบบคู่มือปฏิบัติการระบบ IP สำหรับ Users กลุ่มต่างๆ และในรูปแบบวีดิทัศน์เผยแพร่แนวปฏิบัติในการดำเนินงานการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานระบบ IP ต่อไป ทรัพยากรที่ใช้ (งบประมาณ อุปกรณ์ เครื่องมือ)                สำนักงานประกันคุณภาพได้ตั้งงบประมาณสำหรับการพัฒนาระบบ IP ที่ 90,000 บาท และจัดซื้อโน้ตบุ๊ค จำนวน 1 เครื่อง สำหรับการติดตั้ง ทดสอบ และตรวจรับการใช้งานระบบ IP 3. การลงมือปฏิบัติ สรุปสิ่งที่ได้ลงมือปฏิบัติจริงในแต่ละขั้นตอน การกำหนดความรู้ที่จำเป็น โดยผ่านการประชุมสำนักงานประจำสัปดาห์ เพื่อร่วมกันพิจารณาว่าการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงาน เพื่อทำให้เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงขึ้น กรณีการระบบ IP (Improvement Plan) แบบ Online Web Base เพื่อทดแทนการทำงานแบบ Manual และมีการสรุปความคืบหน้าในการประชุมกรรมการเตรียมวาระ ครั้งที่ 6/2565 แล้วทำการรายงานต่อที่ประชุมอนุกรรมการดำเนินงานการประกันคุณภาพ ครั้งที่ 6/2565 วาระที่ 3.2 ความคืบหน้าระบบ IP (Improvement Plan) และแผนการจัดอบรม การเสาะหาความรู้ที่ต้องการ เป็นการประชุมกรรมการเตรียมวาระฯ เพื่อรวบรวมแนวปฏิบัติที่มีอยู่ในการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในทุกระดับ ได้ผลสรุปแหล่งความรู้ดังกล่าว ดังนี้ คู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2563 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2565) ใช้ความรู้เรื่องตัวบ่งชี้ และเกณฑ์การประกันคุณภาพการศึกษาภายในตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตร พ.ศ.2558 คู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2567 ใช้ความรู้เรื่องตัวบ่งชี้ และเกณฑ์การประกันคุณภาพการศึกษาภายในตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตร พ.ศ.2565 แผนยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2565-2569 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2567-2569) ใช้ความรู้เรื่อง Key Result ต่างๆ ที่เชื่อมโยงกับผลลัพธ์การประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน แนวปฏิบัติและ Template การรายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร ใช้ความรู้เรื่อง Requirement ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการพัฒนาระบบผู้ประเมินฯ ระดับคณะ แนวปฏิบัติและ Template แผนปรับปรุงการดำเนินงาน ระดับหลักสูตร และระดับคณะใช้ความรู้เรื่อง Requirement ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการพัฒนาระบบแผนปรับปรุงการดำเนินงาน การปรับปรุง/ ดัดแปลง/ การสร้างความรู้บางส่วนให้เหมาะสมต่อการใช้งาน สำนักงานประกันคุณภาพได้ประชุมร่วมกันในการออกแบบข้อมูลที่จะปรากฏในระบบ IP โดยการวิเคราะห์ สังเคราะห์ และปรับปรุง จากข้อมูลที่ต้องรายงานตามคู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2563 (ปรับปรุง พ.ศ.2565) คู่มือมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ.2567 และแผนยุทธศาสตร์การพัฒนา มหาวิทยาลัยรังสิต พ.ศ. 2565-2569 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2567-2569) และพัฒนาระบบ IP ให้ผู้ที่ใช้งาน สามารถใช้งานได้ง่าย ไม่ซับซ้อน โดยระบบจะคำนวณข้อมูลให้โดยอัตโนมัติ   การประยุกต์ใช้ความรู้ในงานของตน สำนักงานประกันคุณภาพได้ทำการพัฒนาระบบอย่างเป็นขั้นตอนที่ประกอบด้วยการวิเคราะห์ Stakeholder Need, การสรุป Requirements ในรูปแบบที่ง่ายต่อการวิเคราะห์ระบบ, การวิเคราะห์ระบบ, การพัฒนาระบบ, การทดสอบและการตรวจรับระบบ Phase ที่ 1 เสร็จสิ้นทันใช้งานการประเมินคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับหลักสูตร ผ่านระบบ IP เป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2565 ซึ่งเป็นการประชุมประเมินฯ แบบ Online สอดคล้องกับสถานการณ์ Covid-19 การนำประสบการณ์จากการทำงาน และการประยุกต์ใช้ความรู้มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และสกัด “ขุมความรู้” ออกมาบันทึกไว้ สำนักงานประกันคุณภาพได้ดำเนินการประชุมระดมความคิด เพื่อออกแบบระบบ IP ที่สามารถเก็บข้อมูลได้อย่างครบถ้วน ลดระยะเวลาการทำงาน รวมถึงการจัดเก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบผ่านระบบ DBS เพื่อให้สะดวกต่อการเรียกใช้งาน หรือค้นหาข้อมูล โดยสนับสนุนให้บุคลากรได้รายงานแผนการจัดทำระบบ IP รายงานความคืบหน้า การจัดทำคู่มือการใช้งานระบบ การเป็นวิทยากรถ่ายทอดความรู้ และการประเมินผลการใช้งานระบบจากคณะกรรมการประเมินฯ ในระดับหลักสูตร ระดับคณะวิชา และผู้ใช้งานระบบ IP ในทุกระดับ โดยทุกขั้นตอนที่มีการพัฒนาได้มีการบันทึกและนำเสนอในรูปแบบ PDCA โครงการพัฒนาระบบ IP ซึ่งถือเป็น “ขุมความรู้” ที่ได้จากประสบการณ์การทำงาน นำมาซึ่งแนวโน้มผลประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งานระบบ IP ในระดับ ดีมาก และเป็นแนวโน้มที่สูงขึ้นตลอด 3 ปีการศึกษา การจดบันทึกขุมความรู้และแก่นความรู้สำหรับไว้ใช้งานและปรับปรุงเป็นชุดความรู้ที่ครบถ้วน                 สำนักงานประกันคุณภาพ ได้บันทึกขุมความรู้ ดังนี้ การให้ความสำคัญกับ Stakeholder Feedback เพื่อนำมาใช้ในการปรับปรุงการดำเนินงานจากรูปแบบ Manual มาสู่รูปแบบระบบการทำงานด้วย Application เป็นการยกระดับประสิทธิภาพการทำงานของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่าย การใช้เทคโนโลยี เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพการทำงานเป็นการตอบโจทย์ยุทธศาสตร์ Smart Organization ทั้งความเป็น Smart People, Smart Process และ Smart Technology การจัดการความรู้สามารถนำมาประยุกต์ใช้ไปพร้อมกับการบริหารคุณภาพงานตามวงจร PDCA ผลจากการประเมินความพึงพอใจ สามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงคุณภาพของระบบ IP จาก Phase ที่ 1 ไปสู่ Phase ที่ 2 และการปรับปรุงย่อย ๆ เพิ่มเติมในแต่ละปีการศึกษา การพัฒนาไฟล์คู่มือการใช้งานระบบ IP และการจัดทำวีดิทัศน์การใช้งานระบบ IP จะช่วยเสริมความรู้และความเข้าใจในการใช้งานระบบให้กับ Users ทั้งระดับหลักสูตรและระดับคณะได้เป็นอย่างดี ปัญหาและอุปสรรคที่พบระหว่างทาง รวมถึงแนวทางในการแก้ไข                สำนักงานประกันคุณภาพ ได้พบปัญหาเกี่ยวกับการออกแบบระบบ IP ในส่วนของการกรอกข้อมูลและการรายงานผล จึงประชุมร่วมกับโปรแกรมเมอร์ ในการแก้ไข ปรับปรุงระบบ IP เพื่อให้สามารถแสดงข้อมูลได้อย่างถูกต้อง ดังนี้ ระบบยังมีข้อจำกัดที่เกี่ยวข้องกับการคำนวณค่าแนวโน้มเพื่อจะสรุปว่าผลการดำเนินงาน 3 ปีการศึกษา ของตัวบ่งชี้ที่ 3.3 และตัวบ่งชี้ที่ 4.3 ว่าแนวโน้มดีหรือไม่ดี สำนักงานประกันคุณภาพมีแนวทางในการแก้ไขดังกล่าว โดยเสนอเป็นวาระเสนอเพื่อพิจารณาในที่ประชุมอนุกรรมการดำเนินงานการประกันคุณภาพ จนได้ข้อสรุปจากที่ประชุมฯ ให้ใช้หลักการว่ากรณีคะแนนความพึงพอใจสูงถึง 4.51 ขึ้นไป หรือค่าร้อยละอัตราคงอยู่สูงถึงร้อยละ 90 ขึ้นไป ให้ถือว่าแนวโน้มดีเสมอ แล้วนำไปใช้ในการปรับปรุงวิธีการคำนวณของระบบ IP ต่อไป ระบบ IP ใน Phase ที่ 1 ยังไม่สามารถออกรายงาน Improvement Plan สำนักงานประกันคุณภาพจึงได้พัฒนาระบบ IP ใน Phase ที่ 2 สำเร็จในปีการศึกษา 2566 ทำให้สามารถนำ Comments ของผู้ประเมินฯ ในทุกระดับ ไปจัดทำรายงานแผนปรับปรุงคุณภาพที่เป็นฉบับ Default ให้กับหลักสูตรและคณะวิชาใช้ในการเติมแนวทางการปรับปรุงการดำเนินงาน จัดเก็บอย่างเป็นระบบ และสามารถตรวจสอบความครบถ้วนของการจัดทำแผนการปรับปรุงคุณภาพ (Improvement Plan) ได้ที่ร้อยละ 100 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2566 เป็นต้นมา ระบบ IP ใน Phase ที่ 1 ยังไม่สามารถออกรายงานผลการดำเนินงานตาม Key Result ต่างๆ สำนักงานประกันคุณภาพจึงได้พัฒนาระบบ IP ใน Phase ที่ 2 สำเร็จในปีการศึกษา